قدمت هنر ایرانی

هنری که در هر قلمرو خط، سطح، حجم، نقش و شکل، پدیده‌ها را به گونه‌ای می‌آراید و به هم پیوند می‌زند و هستی و کمال را برای ما مجسم می‌کند. هنری که با شکل و رنگ و خط در اندازه‌های فضایی پدید آمده، در تذهیب، ترسیم، نقش، طرح، خط و نقطه، جلوه‌های خاص پیدا کرده و فطرت، ذهنیت و نیت ناب هنرمند را به نمایش می‌گذارد.

تاریخ فرهنگ و هنر ما بیانگر این حقیقت است که ایران به عنوان یکی از پایه‌های تمدن هنر و فرهنگ جهان از زمانی که به وجود آمده، همواره توفان‌های سهمگین تاریخ را تحمل کرده و از هجوم اسکندر مقدونی، ‌تاخت و تاز قبیله‌های بدوی عربی و غلبه قوم وحشی مغول و تاتار نهراسیده و انسانیت و مدنیت باستانی خود را حفظ کرده و هرگز بی‌تفاوت ننشسته است.

ایران به شهادت تاریخ تمدن جهان و آثاری که کارشناسان جهانی از دل خاک سرزمین ما بیرون آورده‌اند، به عنوان یک سرزمین کهن و باستانی، استعداد، عشق و تلاش و همت خود را به کشف و بیان هنر و زیبایی نشان داده و از این راه، آثار هنری زیبنده‌ای را به فرهنگ و تمدن جهانی‌ ارزانی داشته و شیوه خاصی را بر شیوه‌های هنر جهانی افزوده است.

نقش‌های برجسته روی سنگ‌های سخت که از دوره هخامنشی در تخت جمشید و جاهای دیگر به جا مانده، می‌تواند نمونه‌های زیبایی از این دیرینگی هنر رنگ‌آمیزی و صورت‌آرایی و توجه ویژه هنرمندان ایرانی به نقش و نگارگری باشد؛ نقش‌های زیبایی که به نظر می‌رسد کار یک طراح و گرافیست بوده است. نقش‌‌هایی که روی بشقاب‌های نقره‌ای عهد ساسانی می‌بینیم، نمونه دیگری از این شاهکارهای کهن ایرانی و زیبایی‌شناختی و ریزه‌کاری‌های متنوع هنری است که مردم زیباپسند جهان را سال‌هاست مشتاق و طرفدار خود نگاه داشته است.

می‌توان پندارنگاری‌های در نظر گرفته شده در خط میخی و شکل خط‌های کج و مایلی که در این خط می‌بینیم و شیوه نقش‌بستن این خط روی سنگ‌ها، سکه‌ها و ظرف‌های مورد استفاده و کتیبه‌های هخامنشی را ، بیانگر ریشه و پیشینه گرافیکی هنر ایرانی دانست؛ بویژه آنجا که هنرمندان ما پدیده‌ها را از راه خط و نوشته بر سطح و سنگ قابل لمس و محسوس کرده‌اند.

تصویر آتشگاه روی سکه‌های اشکانی، کتیبه‌ها و نقش‌های برجسته بر صخره‌های بیستون و دیگر آثار پیدا شده در خرابه‌های شوش و تخت‌جمشید و جاهای دیگر، همه بر نیروی خلاقه و وجود هنرمندانه قوم ایرانی و زبان هنر پارسی ما دلالت دارند.