هم جذاب ، هم ارزان

نقطه نظرات اجراکنندگان مسابقه هم خواندنی است . سیدجواد یحیوی نظر جالبی دارد، او می گوید: اصلا بیاییم مسابقه ای را طراحی کنیم که هیچ گونه جایزه ای نداشته باشد.
آن وقت ببینیم ، چقدر مخاطب را جذب خود می کند و چقدر شرکت کننده خواهد داشت. یحیوی در پاسخ به این سوال که بعد از گذشت 4 سال ، آیا ایجاد تغییر در دکور و یا آیتمهای مسابقه زنده تلفنی می تواند عامل جذابیت بیشتری باشد گفت : «به نظر من این یکی از نقاط ضعف کار است که عملا در مدت 3-4 سال ما همان دکور را با همان بازیهای یکنواخت ببینیم ، اما این مسابقه با وجود همه این نکات باز هم به عنوان موفق ترین مسابقه روتین مطرح شده است.»
«سیدمحمد حسینی » اجرای مسابقه پربیننده «سیمرغ » را بر عهده دارد. خودش معتقد است در اجرا تنها به خواسته مردم توجه می کند.
درباره کار بداهه و اجرای این مسابقه می گوید: این موضوع به فرهنگ هر کشور مربوط است ، بداهه کاری مثل برکه ای نیست که اگر از آن آب بردارید تمام شود، بداهه را خدا به آدم می دهد. به همین دلیل هر چه آزادی عمل در کار بیشتر باشد، این اتفاق بیشتر رخ می دهد و ربطی هم به آدمی که می خواهد بداهه کار کند، ندارد.
«هومن حاجی عبداللهی» اجرای مسابقه زنده «در صد ثانیه » را به عهده دارد، او به اجرای خودش و موفقیت اجرایش در این مسابقه 30درصد امتیاز می دهد و می گوید: مردم مسابقه را خیلی دوست دارند.
به همین خاطر تلویزیون هم سعی می کند اوقات فراغت مخاطبان را از طریق پخش این مسابقه ها به نحو احسن پر کند. مجری «در صد ثانیه» اضافه می کند: تنها تلاش تلویزیون برای جذب مخاطب از این طریق نیست.
برنامه ها و سریالهای تلویزیونی خوبی هم داریم ، اما بالاخره سلیقه بیننده هم مد نظر است. در این نوع در مسابقه ها قرار است سطح آگاهی و دانش عمومی را بالا ببریم و مخاطب به خاطر تعلق گرفتن جایزه بیشتر مشتاق شرکت است. مسابقات تلویزیونی بر جنبه سرگرمی بیشتر از آموزش و بالا بردن سطح آگاهی مخاطب نظر دارند، بخصوص که در این راه از جذابیت هایی مثل جایزه های بزرگ هم استفاده می کنند.
هر چند که این موضوع چندان بد نیست ولی این مساله می تواند عواقبی هم در پی داشته باشد. صرف جذابیت و ارزانی تولید نمی تواند دلایل قانع کننده ای برای حجم گسترده مسابقات تلویزیونی باشد. تا دیر نشده محتوا را فدای کمیت و شکل نکنیم.

مریم درستانی