خطر حی و حاضر
جغرافیای بیمارستان به علت فضای سرد و پر درد و ناله اش همیشه در آثار نمایشی تصویری به سمت مخاطب انرژی منفی می فرستد.
شاید در کمتر بیمارستانی بتوان فضایی گرم و صمیمی در جغرافیای بصری آن پیدا کرد. از لحظه ورود به یک محیط درمانی ، حال چه مطب باشد یا درمانگاه یا بیمارستان عظیم ، خواه ناخواه با یک استرس و دلهره روانی مواجه هستید.
«پرستاران» یک مجموعه ساده و جمع و جور است که این روزها از شبکه یک تلویزیون در محضر دید و قضاوت بیننده قرار دارد. بیماران ، پرستاران و دکترها در سلسله ماجراهای موضوعی این مجموعه در بده بستان بایکدیگر هستند.
آنچه «پرستاران» را از نمونه های این چنین سریال هایی جدا کرده ، باورپذیری آدمها و پویایی تحرک آنان است. هر قسمت از مجموعه با قصه های جداگانه سامان دهی شده که اغلب یک حادثه بیرونی یا درونی ، موتور محرک داستان ها را به جریان می اندازد.
اتاق سرپرستاری و فضای داخلی بیمارستان به عنوان کانون ملتهب روابط چندجانبه آدمها در هر یک از قصه ها نقش بسزایی دارد ؛ اما با ترفندی بموقع همیشه تمام ماجراها به داخل فضای سربسته بیمارستان ختم نمی شود.
نیمی از وقایع به فضای بیرونی داستان هل داده می شود که این تنوع مکانی خود از رخوت و سکون داستان و روابط متقابل آدمهای درگیر ماجرا می کاهد.
حوادث بیرونی اغلب با هیجان خاصی دنبال می شود و گروههای ویژه ای که درگیر وقایع و حل معضلات آن هستند، یک موازنه موضوعی بین حوادث داخل و بیرون بیمارستان ایجاد می کنند. «پرستاران»، این حسن را نسبت به مجموعه های در حال پخش دارد که فرد محور نیست ، بلکه یک جمع در هر قسمت با حوادث ریز و درشت حرفه ای درگیر هستند.
قصه های فرعی در کنار هم یک داستان کلی را می سازند که نه تنها گمراه کننده و آزاردهنده نیست ، بلکه تنوعی که به کل مجموعه تزریق می شود، از تکرار رفتارهای مشابه برخی از آدمهای شاغل در این حرفه می کاهد.
از منظر دیگر در حل معضلات حرفه ای ، خود پرستاران و دکترها ایمن نیستند و هر لحظه مانند بیمارانشان با خطر در جدل هستند. حسادت ها، رو کم کنی ها و چانه زنی هایی که پرستاران و دکترها در حرفه خود نشان می دهند در باورپذیری رویکرد رفتاری آنان موثر واقع شده و آنها را از تک بعدی بودن شخصیت شان خارج کرده است.
از نظر ساختاری فنی ، پویایی و تحرکی که از طرف سازندگان برای وجه بصری مجموعه به کار گرفته شده ، هر لحظه بیننده را در مرکز اتفاقات قرار می دهد. ریتم درونی و بیرونی مجموعه بدرستی در کلیت کار جا افتاده و فرصت تنفس و آرامش مختصر نیز به بیننده داده نمی شود.
پیشبرد چند حادثه به موازات هم در داخل بیمارستان و بیرون از جغرافیای آن در سیر وقایع داستانی رو به انتها برای جذب بیننده عامل موثری است. از طرف دیگر، نهایت تلاش و بالا و پایین پریدن های پرسنل بیمارستان همیشه به پایان خوشی منتهی نمی شود و همین امر نیز به نسبی بودن امور و باورپذیری سلسله وقایع داستان های مجموعه کمک بسیاری می کند.
علی احسانی 
گفت و گو
