خداحافظی با کشاورزی سنتی

این مزیت که کشوری با شرایط ویژه قادر به تولید محصولاتی خاص باشد، قطعا امکان مانور در بازار فروش محصول را برای آن فراهم می آورد، اما این موضوع با توجه به رشد فناوری و موقعیت های سیاسی قطعیت ندارد و همیشگی نیست.

کد خبر: ۵۵۲۳۹

بنا به شرایط اقلیمی ویژه ، ایران از مهمترین تولیدکنندگان محصولات غذایی خاصی از قبیل ادویه ، گیاهان دارویی ، میوه ها، چایها، خرما، زعفران ، پسته و دیگر اقسام خشکبار است.
این که به صورت خداداد چنین پتانسیل ارزشمندی را در کشاورزی مملکت داریم بسیار خوب است ، اما اتفاق ناخوشایند آن است که کشورهای دیگر نیز به صرافت تولید این محصولات افتاده اند و اگرچه در پتانسیل مساوی و حتی کمتر از ما قرار داشته اند، جلوتر رفته اند و از دانش روز، در حوزه های پرفروش و کشاورزی ، جمع آوری و انبارسازی ، عملیات تکمیلی و فرآوری ، پاکیزه سازی ، ایجاد کاربردهای تخصصی و بسته بندی ، بازرگانی و حمل ونقل و توزیع و فروش استفاده کرده اند.
در همین ایام سرمایه گذاری و تمرکز کاری و فکری در نهادهای ذی ربط دولتی یا در سازمان های انتفاعی خصوصی بسیار انجام شده است ، اما کمک قوی و پیشبرنده ای به تقویت محصولات ما نکرده است.
به هر حال این پرسش همچنان باقی است که آیا همه آنچه برای توسعه ، بهبود کیفیت ، ایجاد ارزش افزوده ، بازاریابی و فروش محصولات ایران لازم بوده است ، انجام داده ایم . کیفیت توزیع ، فله ای و آلوده بودن محصولات در بازارهای داخل کشور با آنچه صادر می شود تفاوت چندانی ندارد.
به نظر می رسد، این تفاوت تنها در چند درصد رسیدگی یا وضعیت ظاهری بهتر است. زیبا نبودن بسته بندی ، ریز و درشت بودن محصولات و برخوردار نبودن از استانداردهای یکنواختی ، ضعف لجستیک و پشتیبانی مشتریان ، پروسه پیچیده فروش و صادرات کالا از اهمیت بسیاری برخوردارند، اما وضعیت بهداشتی و آلودگی های محصول در درجه اول اهمیت قرار دارند.
برای ورود کالا به بسیاری از کشورها، درصد آلودگی های خطرناک مهمترین مشخصه است. بنابراین امکان فروش محصولات مذکور بدون رعایت معیارهای بهداشتی بسادگی فراهم نمی شود.
ایجاد محدودیت های روزافزون و سختگیری در مقررات واردات از سوی دیگر کشورها، دو راه برای ما باقی گذارده است ؛ یا از خیر صادرات بگذریم و دست به دست هم دهیم و هر چه تولید می شود اعم از آلوده یا پاکیزه خودمان در داخل کشور مصرف کنیم و در مصرف محصولات خودکفا باشیم ، یا بلیت سوار شدن به قطار تکنولوژی را ابتیاع کنیم و از شیوه های کشاورزی ، فرآوری و بسته بندی سنتی دست بکشیم. تغییر و تحول ، بی شک پروسه ای سخت و گاه طاقت فرساست ، اما غیرممکن نیست.