فرصتی دوباره برای دیدن

این چشم مصنوعی از دو قسمت مختلف تشکیل شده که یکی روی عینک و دیگری روی چشم آسیب دیده قرار می‌گیرند. طبق اطلاعاتی که از سوی این سازمان منتشر شده پروژه‌ای که قرار بود به وسیله دانشگاه موناش استرالیا تا سال 2014 طراحی شود، اکنون به حدی رسیده که بعد از رعایت بعضی موارد خاص و آزمایش‌های بیشتر قابل استفاده خواهد بود.

طبق اطلاعات به دست آمده بخش بیرونی این چشم بایونیکی از یک دوربین و واحد پردازشی تشکیل شده که روی عینک قرار می‌گیرد. در ادامه بخش داخلی که در اصل یک شبکیه مصنوعی است به صورت ایمپلنت درون چشم قرار می‌گیرد. در ادامه زمانی که کاربر از عینک اشاره شده استفاده کند، تصاویر خارجی به وسیله دوربین قرار گرفته ضبط و از طریق واحد موجود پردازش شده و به صورت بی‌سیم به شبکیه مصنوعی منتقل می‌شود. سازندگان این چشم بایونیک توضیح داده‌اند که ساخته آنها در حال حاضر قادر به ارسال تصاویر به صورت کاملا واضح نبوده و تنها می‌تواند حرکات و شکل کلی اجسام را برای کاربر شبیه‌سازی کند. این چشم مصنوعی سیستم پروتز شبکیه آرگوس 2 نام داشته و توسط یک شرکت تولید ابزار پزشکی در کالیفرنیا با نام دید دوم ساخته شده است. در حال حاضر این وسیله تنها برای بیماری رتینیتیس پیگمنتسا که به نوعی یک ناتوانی ژنتیکی است، تائید شده است.