در رقابت بین محصول داخلی و خارجی

دست اندرکاران زراعت و صنعت چای نه برای مشارکت و همکاری سازنده برای بهبود کیفیت محصول بلکه برای به دست آوردن انحصار تجارت آن رقابت می کنند

کد خبر: ۵۱۰۸

آقای دریانی ،می دانیم دلیل آن که در گذشته و حال متولیان بخش دولتی و خصوصی به صنعت چای کشور آن گونه که باید توجه نداشته اند این بوده که تولید این محصول عمدتا به صورت سنتی صورت گرفته است ، حال شما تصویر روشنتری از آنچه بر این صنعت گذشته است، برایمان ارائه کنید؛باید بگویم ریشه کیفی بودن چای خشک در مزرعه و یا باغ چای پایه می گیرد و موسسه تولید آن یک عمل شیمیایی و آنزماتیک است . با این حال با گذشت زمان نه فقط به دانش روز، زراعت و تجارت علمی آن عنایت نشده است ، بلکه اصول و مبانی اولیه آن نیز کم و بیش به دست فراموشی سپرده شده است.به دیگر سخن ، عدم توجه به قانونمندی پروسه ساخت در مراحل مختلف در رنگ ، طعم ، دپشیت این محصول اثر سوء خواهد داشت که متاسفانه مسوولان و متولیان ذی ربط هم بدون یاری گرفتن از کارشناسان به اعتبار دولتی خود به عنوان یک صاحب نظر به علل و ریشه های امر اشاره نداشته و تنها به شرح معلول کفایت کرده اند و در واقع بیشترین راه حل را با القائات دریافتی بر مبنای اسانس زدن به چای خشک و یا ماسکه کردن چای نامرغوب ارائه داده اند که البته درصورت جاری بودن این توصیه ها بدون دستیابی به فناوری خاص آن به بهداشت و سلامتی افراد نیز زیان وارد خواهد شد که مسوولان وزارت بهداشت و انستیتو تغذیه باید به این امر توجه داشته باشند.در خصوص بحث ممنوعیت چای خارجی نیز، گرچه ورود آن چه به صورت قانونی و چه قاچاق در رشد کیفی محصول داخلی عاملی منفی محسوب می شود، ولیکن مطلق کردن وضع موجود به این عامل و نشانی های غیر علمی دادن به انحراف کشاندن معضل است.پس ریشه های موانع موجود خود اتکایی محصول چای را باید در چه عواملی جستجو کرد ؛متاسفانه برخی از مسوولان برای توجیه عدم مسوولیت پذیری خود و اقناع توده عام مردم بر محور قرار دادن مطلق تاثیر سود واردات و قاچاق آن اصرار دارند؛ در حالی که ریشه معضلات این صنعت را باید در عواملی چون عدم نگرش تخصصی و کم بها دادن به دانش و تخصص در این صنعت و عدم اعتقاد به برنامه ریزی کوتاه و بلند مدت به منظور ارتقای کیفی این محصول با بی توجهی به هزینه کردن با سرمایه گذاری زیربنایی برای ایجاد بستر ارتقاء در زمینه های زراعی ، صنعتی و تجاری آن جستجو کرد.می دانیم که عدم نقدینگی کافی برای اجرای برنامه های زیربنایی یکی از معضلاتی است که سازمان چای کشور با آن رو به روست ؛ کما این که تعهدات بانکی این سازمان که بر اساس بند29 طرح اصلاح ساختار تقبل شده ، عمدتا به انجام نرسیده است . حال در چنین شرایطی تصور می کنید که واگذاری موجودی انبارها به تشکل صنفی به منظور تنظیم بازار بدون استفاده از چای وارداتی می تواند راه حل معقول و جایگزین مناسبی برای مدیریت سازمان چای کشور باشد ؛از نظر من این تشکل در صورت ثبوت این که کلیه نظرات کارخانه داران را نمایندگی می کند، باید بتواند برای اجرای امر فوق فاکتورهایی به این شرح به مسوولان ارائه کند : امکانات کلان مالی و نقدینگی کافی برای خرید موجودی انبارها را داشته باشد.کادر متخصص به منظور ارتقای کیفیت و ایجاد تنوع تولید در محصول داخلی بدون استفاده از اختلاط با چای کیفی خارجی که مستلزم تحقیق و گذشت زمان است ، در اختیار داشته و به استمرار امر تعهدات اجتماعی و مالی به منظور خرید محصول برگ سبز کشتکاران چای سال 81 که سرنوشت خانوار حداقل 50 هزار انسان را تعیین می کنند، توجه داشته باشد.پس از طی مراحل قانونی واگذاری واحدهای تولیدی و اموال دولتی بخش خصوصی ، عملکرد این تشکل به صورت آزمایشی و با قرارداد موقت با حفظ نظارت های لازم به نمایش گذاشته شود.بی شک واگذاری سیستم اداره کننده یک صنعت بدون برنامه ریزی زیربنایی و نه بر مبنای پروژه و آیین نامه های خاص از بخش دولتی به خصوصی می تواند نوع دیگری از انحصار در تجارت و بازاریابی غیر دولتی چای را به وجود آورد، شما این طور فکر نمی کنید ؛متاسفانه در بخشهای به اصطلاح کارشناسانه عوارض عام انحصار چه در بخشهای دولتی و چه خصوصی مورد تعمق قرار نگرفته است و فلسفه وجودی طرح اصلاح ساختار چای به عنوان سیستم اداره کننده یک صنعت بر مبنایی که برنامه خاص به دست فراموشی سپرده شده و در برنامه ریزی بخشی از طرح اصلاح ساختار به صورت مجرد بدون ارتباط ارگانیک با زراعت و صنعت آن به لغو انحصار دولتی تجارت چای و واگذاری این امر به بخشی از تشکل صنفی این صنعت اقدام شده است.کما این که اخیرا در جلسات کشتکاران چای ، نماینده کشتکار به جای مطالبه وسایل و تسهیلات تکنیکی در زمینه های به زراعی اولین مطالباتش سهم نداشتن یا کم سهم داشتن از واردات چای )این طمعه چرب ( بوده است در واقع در عرصه تولید، دست اندرکاران زراعت و صنعت این محصول نه برای مشارکت و همکاری سازنده در بهبود کیفیت محصول بلکه برای به دست آوردن انحصار تجارت شامل صادرات و واردات آن رقابت دارند؛ کما این که سندیکای کارخانه داران نیز با تبدیل سندیکا به شرکت تجاری ، مسوولان را تحت تاثیر قرار داده و به عنوان تجارت غیر دولتی خواستار انحصار فروش و واردات و به تبع آن استفاده از اداره و انبار تمرکز سازمان چای شده اند به نظر می رسد که شما در حال حاضر از جمله مخالفان ممنوعیت مطلق چای خارجی هستید، چرا ؛شعار منع واردات چای به صورت مطلق به دلیل کمبود تولید و عدم کیفیت مطلوب چای داخلی در حال حاضر غیر منطقی به نظر می رسد؛ چنانچه واردات مورد نیاز چای خارجی با نظر کارشناسان از طریق مبادله پایاپای )تهاتری ( صورت بگیرد و به روال سالهای گذشته در مقابل صادرات ، واردات داشته باشیم ، تاجر یا کارخانه دار می تواند از طریق صادرات چای داخلی قیمت واردات مورد نیاز چای خارجی را متعادل کند.در کنار آن نیز باید با سیاستگذاری علمی ، زمینه های تولید چای کیفی داخلی ایجاد و موانعی از طریق نهادهای دولتی برای قاچاق کننده ها فراهم آید .آیا می شود با برنامه ریزی فوق ، ذائقه مردم را به مصرف چای خارجی عادت کرده اند، تغییر داد ؛البته ، ولیکن در صورتی که واقعیت های موجود در زمینه کیفیت چای داخلی از سوی سیاستگذاران و متولیان نادیده گرفته نشود، راه حل های ممکن را به صورت اجرایی با برنامه ریزی کوتاه و بلند مدت می توان تنظیم و با اقدامات کاربردی هر سال با بهبود محصول کیفی چای داخلی از مقدار مصرف محصول وارداتی نه به صورت بخشنامه ای بلکه به صورت عدم مصرف داوطلبانه مردم جلوگیری به عمل آورد. بعلاوه سازمان چای بعد از طرح اصلاح ساختار چای موظف بوده با در نظر گرفتن ذائقه مردم با راهنمایی کارشناسان ارتقای کیفی و تنوع تولید را در کارخانه ها به اجرا درآورد که به نظر می رسد با در نظر گرفتن موازین علمی این کار از طریق سازمان چای امکانپذیر است تا هر گروه یا هر سلیقه مصرف خود را در این تنوع پیدا کند.و سخن آخر برای این که بتوانیم چای قابل رقابت با چای خارجی در داخل کشور تولید کنیم ، با اجرای کارهای زیربنایی با سیستم مثلث مدیریتی که یک ضلع آن باغدار ،ضلع دیگر کارخانه دار و ضلع سوم مدیریت دولتی است در درازمدت می توانیم در زمینه محصولات چای ، خود اتکاء بوده و حرفی برای گفتن داشته باشیم.