معضل تاکسی‌های شهر من

تندتر از مواقع عادی به سمت پایانه شهید حقانی حرکت می‌کنم. امشب مهمان داریم و نمی‌خواهم دیر برسم. وارد محوطه باز که می‌شوم از تعجب چند ثانیه‌ای همان‌جا که هستم می‌ایستم. صف مسافرانی که با من هم‌مقصد هستند، حسابی طولانی است و هیچ ماشینی هم در ایستگاه دیده نمی‌شود. چاره‌ای ندارم، باید بروم و ته صف بایستم. می‌روم و می‌ایستم. زمان کند می‌گذرد و دلم شور می‌زند. مرتب به ساعتم نگاه می‌کنم؛ همه به ساعت‌هایشان نگاه می‌کنند. موبایل‌ها پشت‌سر هم زنگ می‌زند. افرادی را که در صف ایستاده‌اند می‌شمارم. با یک حساب سرانگشتی باید 7 یا 8 تاکسی خطی بیاید تا این تعداد مسافر را به مقصد برساند. پس از نیم ساعت، چند نفری حوصله‌شان سر می‌رود؛ راه می‌افتند و می‌روند. نمی‌دانم کجا، شاید کنار اتوبان حقانی می‌ایستند.

پس از یک ساعت نوبت به من هم می‌رسد. یک پیکان سفیدرنگ که مال این خط هم نیست می‌آید و راننده داد می‌زند: «من باید خالی برگردم، پس 2 تا جوون لاغرتر بیان و جلو بشینن.» مسافران اطاعت می‌کنند. یاد تاکسی‌های چند سال پیش می‌افتم.

وقتی روی صندلی عقب جابه‌جا می‌شوم، نگاهم روی 2 رشته زنجیر که به ستون‌های کنار در ماشین جوش خورده‌اند و با یک حلقه فلزی و پیچی بلند به هم وصل شده‌اند تا کهنگی و لق خوردن صندلی‌های جلو را جبران کند، خشک می‌شود. با توجه به ظاهر ماشین، با خودم می‌گویم اگر خدای ناکرده این زنجیرها در برود، چه بر سر مسافرهای عقب می‌آید؟

با همین خیال کلنجار می‌روم که بوی بنزین نسوخته هم در اتاق ماشین می‌پیچد. معلوم است روغن‌سوزی هم دارد.

تا به مقصد برسیم، همه‌اش به این موضوع فکر می‌کنم که واقعا معنای مدیریت شهری در تهران ما چیست؟ اگر ما می‌خواهیم یا مجبوریم در این کلانشهر زندگی کنیم و هزینه‌اش را با پول، ترافیک سنگین، استشمام هوای آلوده، استرس و ده‌ها مورد دیگر می‌پردازیم، حداقل می‌توانیم و باید انتظار مدیریت مناسبی را در امور مختلف مربوط به زندگی شهری داشته باشیم. آیا مدیریت خطوط تاکسیرانی کاری مشکل و حتی نشدنی است؟ آیا نمی‌توان این قبیل امور را (که حالا جزئی از علوم هستند) از کشورهای دیگر آموخت؟

براستی در شهری مانند تهران، این مدیریت چگونه اعمال می‌شود و چه معنایی دارد؟

نیلوفر اسعدی‌بیگی / جام‌جم