هنرمندان متعهد را دریابیم

نگاهی به تاریخچه و نحوه فعالیت رسانه‌هایی مثل بی‌بی‌سی و امثال آن و تمرکز فعالیت آنها در کشوری مثل ایران هم موید این ادعاست.

این رسانه‌ها و دستگاه‌های تبلیغاتی برنامه‌ریزی‌های مشخص و مدونی دارند که به موجب آن از انواع روش‌ها استفاده می‌کنند تا هنرمندان و فرهنگیانی را که برخلاف امیال و خواسته‌های آنان گام بردارند و به جای تامین منافع کشورهای غربی در جهت اعتلای هنر و فرهنگ ملی و میهنی خود می‌کوشند، تخطئه و بایکوت کنند.

از آن طرف هم هر جا احساس کنند هنرمندی با آنها همسو و همصداست، همه امکانات را در اختیارش قرار می‌دهند و با تمام قوا در جهت افزایش شهرت و محبوبیت او تلاش می‌کنند.

شاید انکار قدرت و توان این دستگاه‌ها در جهت رسیدن به اهداف ناصوابشان غیرمنطقی و نادرست باشد، زیرا آنها چنان بااقتدار در مسیر اهدافشان حرکت می‌کنند و بخشی از رسانه‌های مکتوب و مجازی داخلی را به خدمت می‌گیرند که حتی گروهی از نخبگان هم اگر با اندیشه و آثار آن هنرمند قرابتی نداشته باشند، باز هم باورشان می‌شود که لابد او استاد مسلم است و حد و اندازه‌اش به قاعده‌ای است که ما متوجه آن نمی‌شویم.

با این اوصاف شاید وظیفه نهادهای مسوول در امور فرهنگ و هنر و دستگاه‌های نظارتی و اطلاعاتی کشور و اهمیت و سنگینی این وظیفه بیشتر مشخص باشد؛ وظیفه‌ای که اندکی بی‌دقتی و کاهلی در آن می‌تواند هنرمند متعهدی را که غرب کمر به حذف او بسته است خانه‌نشین کند و هنرمند دیگری را که همصدا با آنهاست به اوج ببرد و محبوب کند.

اگرچه تاکنون این وظیفه از سوی دستگاه‌های مسوول فرهنگ و هنر تا حدی انجام شده است، اما توقع و انتظار داشتن تدبیر و برنامه‌ریزی درست‌تری از آنها بی‌جا نیست.

یکی دو سال پیش بود که علیرضا افتخاری خواننده متعهد موسیقی سنتی به سبب احترام گذاشتن به رییس‌جمهور در یک مراسم از سوی دستگاه‌های تبلیغاتی غرب و رسانه‌های روشنفکری و شبه روشنفکری آماج تندترین حملات قرار‌گرفت. و حالا بعد از دو سال افتخاری درددلی تلخ کرده که جای تامل و تدبیر دارد.

او مدعی شده بود که در این دو سال هیچ مقام یا رسانه‌ای از وی خبر نگرفته و حتی یک شاخه گل برایش نفرستاده‌اند.

کیوان امجدیان-دبیر گروه فرهنگ‌وهنر