کنترل همه اعضایم را از دست دادم

به هر حال با هر زحمت و دردسری بود کارم را انجام دادم. در روزهای آینده باز هم، همان مساله تکرار شد و بالاخره به پزشک مراجعه کردم. آن زمان بود که فهمیدم که دچار بیماری‌ای شبیه پارکینسون شده‌ام. حدود یکی‌دو سالی من با این بیماری دست و پنجه‌نرم کردم و سر و کله زدم تا این‌که از طریق دارو و پیگیری‌های لازم بالاخره مداوا شدم و در حال حاضر این مشکل را ندارم. البته باید اضافه کنم در مواقع دیگری مثلا در حال فیلمبرداری یک مجموعه یا یک فیلم سینمایی بیماری‌های مختلفی سراغم آمده است که خدا را شکر همگی به خیر گذشت.

خطر همیشه در کمین بازیگران است و البته در مواقع بسیاری هم از بیخ گوش آنها می‌گذرد. موارد بسیار زیادی را خاطر دارم که سر صحنه فیلمبرداری ناگهان یک قسمت از دکور یا بوم صدا یا پروژکتورهای دیواری یا هر چیز خطرناک و سنگین دیگری، به زمین افتاده و از آنجایی که توجه همگی به فیلمبرداری بوده خدا رحم کرده و بخیر گذشته است.

ما بازیگران به دلیل محل کار متفاوتی که داریم، در لوکیشین‌های امن و غیرامن مختلفی به سر می‌بریم؛ اما به هر حال هیچ گزیری از حوادث نیست و باید تا جایی که می‌توانیم مواظب باشیم و تا جایی که نمی‌توانیم و دست خودمان نیست،‌ از خدا بخواهیم که کمک‌مان کند و مراقبمان باشد.