قشقایی؛ مهمان‌نواز صادق

گرچه شاید با شنیدن نام قشقایی تنها یک طایفه در ذهن متبادر شود، اما این ایل از طایفه‌های کوچک و بزرگی تشکیل‌شده که مشهورترین آنها عبارتند‌از: دره‌شوری، شش بلوکی، کشکولی بزرگ و کشکولی کوچک و قراچه، فارسیمدان و...

در کل آنچه تا حدود زیادی عشایر را از سایرین متفاوت می‌کند نحوه زندگی و یکجا نماندن آنهاست. قشقایی‌ها‌
3 تا 4 ماه از سال را کوچ می‌کنند و بقیه سال را در ییلاق و قشلاق می‌گذرانند. البته در‌حال‌حاضر برخی از قشقایی‌ها با تغییر نحوه زندگی، به یکجانشینی در شهر و روستا روی آورده‌اند و خانه‌های آجری و سیمانی را جایگزین چادرهایی کرده‌اند که از موی بز و به رنگ سیاه بافته می‌شد و «بوهن» نام داشت.

اما از قومی‌که همیشه با طبیعت مانوس بوده و هست، نباید انتظاری جز شادابی داشت. قشقایی‌ها علاقه عجیب و زیادی به جشن و پایکوبی دارند. شاید این خود به نوعی رمز ماندگاری بخشی از فولکلور و فرهنگ آنهاست. این هم‌میهنان، در جشن های خود، 2 دستمال در دست می‌‌گیرند و پیرامون یک دایره بزرگ می‌‌ایستند و با آهنگ کرنا و دهل دستمال‌ها را تکان می‌‌دهند و پیش می‌‌روند. در چوب بازی نیز، مردان دوتا دوتا و به نوبت با چوب‌های کوتاه و بلندی که در دست دارند باآهنگ ساز و دهل با یکدیگر مبارزه‌ای نمادین می‌کنند.

یکی دیگر از عناصر فرهنگی ایل قشقایی که جلوه خاص و رنگینی دارد و شاید نخستین چیزی باشد که نگاه غریبه‌ها را به خود جلب می‌کند، پوشاک زنان ایل است که با شیوه‌ای خاص طراحی و دوخته شده است.

پوشاک زنان عبارت است از: 4 یا 5 دامن چین‌دار که روی هم می‌‌پوشند و هر کدام آنها از 12 تا 14 تکه پارچه تهیه می‌شود.