حرکت‌های جبرانی در فوتبال ملی

 منتها این فوتبال برای تبدیل شدن دوباره به قدرت اول فوتبال قاره و مهم‌تر از آن جهانی شدن، نیاز به مربی بزرگ و شناخته‌شده‌ای دارد تا طی دوره‌ای حداقل 4 ساله، به اهداف‌کلان خود تحقق بخشد.

فوتبال ایران برای رسیدن به استانداردها، نمی‌تواند خود را از علم روز این رشته بی‌نیاز دیده و تنها با اتکا به دانش داخلی، با قدرت‌های آسیایی این رشته رقابت کند. واقعیت این است که کره جنوبی و ژاپن امروز نه‌تنها از فوتبال ایران، بلکه از آسیا فاصله گرفته‌اند به اندازه‌ای که جهان فوتبال نیز روی آنها حساب می‌کند.

حضور متوالی در مرحله نهایی جام‌های جهانی، دیدار با تیم‌های بزرگ و شناخته شده فوتبال دنیا در کنار زیرساخت‌های مناسب و بهره‌مندی از باشگاه‌هایی واقعی نه صوری، فوتبال ژاپن و کره را در مرتبه‌ای عالی قرار می‌دهد.

البته این فاصله بیش‌از آن که مرهون نیروی انسانی و فنی این دو کشور باشد، به غفلت و بی‌توجهی ما نسبت به ایجاد ساختارهای لازم برای توفیق فوتبال ایران برمی‌گردد زیرا فوتبال ما به لحاظ سرمایه انسانی و استعدادهای فوتبالی، از دو کشور یاد شده بسیار جلوتر است.

آنچه امروز برای فوتبال ایران مهم و اساسی است، تشخیص درست مسیر پیشرفت و حرکت در جهت نیل به آن است. توسعه زیرساخت‌ها و نیز راه‌اندازی و تقویت نظام باشگاهداری در فوتبال ایران، می‌تواند بخش قابل توجهی از حرکت‌های جبرانی فوتبال ما در راه رفع عقب‌افتادگی‌ها باشد.

علاوه بر آن باید با استفاده از دانش روز فوتبال و استخدام مربی شناخته شده، تیمی خوب و قدرتمند را تشکیل داد؛ تیمی که هدف اصلی‌اش حضور در مرحله نهایی جام جهانی 2014 در برزیل باشد.

فدراسیون فوتبال که به دنبال ناکامی و فرصت‌سوزی‌های بسیار از خواب غفلت بیدار شده، برنامه استخدام کارلوس کرش را در این مسیر مورد توجه قرار داده تا در صورت پاسخ مثبت این مربی پرتغالی، رویکرد به مکتب فوتبال برزیل اروپا، اجرایی شود. اطمینان داریم فوتبال اگر حساب شده و منطقی و به دور از تصمیمات آنی و احساسی خارج از مجموعه فدراسیون، نگاه به آینده را سرلوحه برنامه‌‌‌هایش قرار دهد، می‌تواند سربلند از این آزمون خارج شود.