صلح، پیام ایران برای کودکان جهان

شهر نابل چندین سال است که اوایل دی میزبان علاقه‌مندان به تئاتر می‌شود و امسال نیز بیست و پنجمین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودکان نئاپولیس به مدت 8 روز در آن برگزار شد. البته مخاطبان این جشنواره فقط کودکان و نوجوانان نیستند و بزرگسالان علاقه‌مند نیز برای دیدن تئاترهای آن به این شهر آمده بودند. در جشنواره تئاتر نئاپولیس حدود 30 نمایش حضور داشتند که نیمی از آنها تونسی بودند و مابقی به 12 کشور فرانسه، اوکراین، ترکیه، ایرلند، بحرین، عراق، لبنان، پرو، مصر، ایران، تایوان و برزیل تعلق داشتند.در جشنواره امسال برای اولین بار تئاتری برای گروه سنی نوزادان 3 تا 18 ماهه به نمایش درآمد. این نمایش محصول کشور ایرلند بود و «درخت نقره‌ای» نام داشت.

جشنواره بین‌المللی تئاتر کودکان نئاپولیس که یکی از مهم‌ترین جشنواره‌های هنری در کشور تونس و همچنین شمال آفریقاست، در بین جشنواره‌هایی که در زمینه تئاتر کودکان در دنیا برگزار می‌شود نیز اعتبار دارد. این جشنواره در 3 سالن تئاتر نابل برگزار شد و همچنین برنامه‌هایی نیز در کوچه‌ها و خیابان‌های این شهر قدیمی به اجرا درآمد.در بیست و پنجمین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودکان نئاپولیس، گروهی نمایشی نیز از ایران حضور داشت. نمایش «چگونه دنیا را متحد کنیم» به کارگردانی سعید وثیق‌نیا در این جشنواره 4 بار به اجرا درآمد و با استقبال علاقه‌مندان به تئاتر مواجه شد.این تئاتر بر اساس نمایش سنتی مبارک به صورت زنده و عروسکی روی صحنه رفت. در این قصه مبارک برای نجات دختر پادشاه هند عازم سفر می‌شود که به اتفاق عروسک‌های سنتی دیگر کشورها او را نجات می‌دهد و در نهایت نماد صلح و دوستی می‌شود. نویسنده و کارگردان و تهیه‌کننده این نمایش سعید وثیق‌نیا بود و طراحی صحنه را نیز رضا مهدیزاده بر عهده داشت و ساخت عروسک نیز بر عهده احمد آکشته بود. در این نمایش احمد آکشته، مریم ایرانمنش، نرگس فتحی، بهرام بهبهانی و سعید وثیق‌نیا بازی می‌کردند و کار عروسک‌گردانی را عهده‌دار بودند.

این گروه بعد از 4 اجرای خود، طی یک تور 3 روزه، در دیگر شهرهای تونس نیز نمایش «چگونه دنیا را متحد کنیم» را به اجرا در آوردند. اما این اولین بار نبود که ایران در جشنواره‌های تئاتری تونس شرکت می‌کرد. در 2 سال گذشته نیز نمایش‌های «مادر مانده» از نیما دهقان و «زمین و چرخ» با کارگردانی زهرا صبری در این رویداد تئاتری حضور پیدا کرده بودند. همزمان با حضور این 2 نمایش ایرانی در تونس، نشریه المهرجان وابسته به وزارت فرهنگ تونس با چاپ مقاله‌ای با نام «تئاتر ایرانی و بررسی ریشه‌های آن» به وضعیت تئاتر در ایران معاصر پرداخته بود. نویسنده در این مقاله با اشاره به تعزیه در زنده نگه داشتن نمایش ایرانی، استفاده از زبان معنوی منحصر بفرد و بکارگیری درست از آهنگ‌ها و حرکات را از مهم‌ترین ویژگی‌های نمایشنامه‌های ایرانی دانسته بود.

تونس به نسبت جمعیتش، فرهنگی‌ترین کشور آفریقایی است و سالانه جشنواره‌های مختلف فرهنگی، ادبی و هنری در آن برگزار می‌شود. در تونس که عمر تئاتر در آن به 100 سال می‌رسد، 250 گروه تئاتر آماتور، 780 گروه تئاتر دانش‌آموزی، 50 گروه تئاتر دانشجویی، 108 گروه تئاتر حرفه‌ای (6 گروه آن دولتی و بقیه غیردولتی) 5 مرکز هنرهای نمایشی و 256 سالن تئاتر وجود دارد.