درسی برای ورزشکاران

ورزشی که زمانی حرف اول و آخرش رفاقت و دوستی بود؛ اما امروز کمتر نشانی را می‌توان از این ویژگی‌های رفتاری سراغ گرفت. تازه عده‌ای تا آنجا پیش می‌روند که ابایی نیز از این ندارند که از منافع ملی ورزش عبور کنند و به اصطلاح در جهت منافع فردی، همه چیز را زیر سوال ببرند. وضعیتی که متاسفانه امروز وزنه‌برداری را نیز تحت تاثیر قرار داده است تا عده‌ای به دنبال اعلام خبر محرومیت سعید علی حسینی از نو وارد میدان شده و مدیریت وزنه‌برداری را مورد آماج حملات خویش قرار دهند. گویی این عده می‌خواهند با این کار برای خود وجهه‌ای خریده و سرخوش از انگ زدن و زیر سوال بردن عملکرد عضو راستین این رشته، از این نمد برای خود کلاهی بدوزند.

بی‌شک امروز همه اعضای خانواده وزنه‌برداری از محرومیت سعید علی حسینی قهرمان خوب و شایسته ایران ناراحتند، جوانی که با استعداد نابش می‌توانست برای سال‌ها پرچم افتخار را در میادین مختلف برای ایران اسلامی به اهتزاز درآورد و دل مردم را شاد کند؛ اما متاسفانه یک سری ندانم‌کاری‌ها و بی‌اطلاعی از قوانین و مقررات منجر به این شد که کار این قهرمان خوب اردبیلی به مخاطره افتاده و حکم محرومیتش از سوی فدراسیون جهانی انشاء شود. جوانی که چند سال قبل نیز به‌واسطه دوپینگ دچار محرومیتی 2ساله شده بود و انتظار می‌رفت که در بازگشت دوباره‌اش به عرصه قهرمانی، اشتباه بزرگ گذشته را مرتکب نشود. بی شک مارگزیده باید از ریسمان سیاه و سفید بترسد، اما کسانی که امروز برای مظلومیت علی حسینی مرثیه سر داده‌اند، نمی‌پرسند که با وجود سابقه دوپینگ، چرا این قهرمان دوباره از چاله به چاه افتاد و نخواست از موقعیت و جایگاه خود و پدرش حفظ و حراست کند. این درست که مربیان و کادر فنی تیم ملی نیز در این زمینه دارای مسوولیت هستند، اما این مساله به هیچوجه در حکم نادیده گرفتن مسوولیت قهرمانان نیست و براین اساس از علی حسینی نیز انتظار می‌رفت که مراقب شرایط پیرامونی‌اش باشد. براستی می‌توان پذیرفت که عده‌ای در اردو به زور مواد نیروزا را به علی حسینی تزریق کرده‌اند؟! نکته‌ای که پدر علی حسینی مدعی آن است.

یقینا بیان چنین حرف‌هایی در هیچ محکمه‌ای قابل دفاع نیست، مگر آن‌که بخواهند بگویند که اردوی تیم ملی وزنه‌برداری بازداشتگاهی است که در آن دست و پای قهرمانانش را می‌بندند و به آنان مواد نیروزای ممنوعه تزریق می‌کنند! موضوعی که هیچ عقل سلیمی آن را بر نمی‌تابد. آنچه مسلم است در رابطه با پرونده دوپینگ این قهرمان کمی دیر جنبیدیم و نتوانستیم ادله محکمه پسندی را ارائه دهیم. هر چند البته حسین رضازاده به سهم خود تلاش کرد که با خریدن وقت و زمان از فدراسیون جهانی و به واسطه روابط خوبش با «تاماش آیان»، حکم محرومیت قطعی و مادام العمر سعید علی حسینی را به چند سال کاهش دهد و حتی رئیس فدراسیون جهانی با درخواست رضازاده در آخرین جلسه دفاعیه علی حسینی حاضر شد، اما کمیته ضد دوپینگ فدراسیون جهانی که در این زمینه مستقل عمل می‌کند، سر حرف خویش ایستاد تا وزنه برداری ایران یک قهرمان بزرگ را ازدست بدهد. به‌هرحال آنچه در این مقطع حائز اهمیت است، تنها نگذاشتن سعید علی حسینی و حفظ او در مجموعه ورزش است که سرپرست فدراسیون با درک درست این موضوع اعلام کرده است که همه‌گونه حمایت و همراهی را در قبال این قهرمان انجام خواهد داد. سخن آخر این‌که امیدواریم وزنه‌برداری ایران با درس گرفتن از گذشته، از قهرمانان ملی خود نهایت مراقبت را به عمل آورد تا آنانی که در سایه تنها ناکامی و نامرادی وزنه‌برداری را چشم انتظارند، تیرشان به سنگ بخورد.