کارشکنی آمریکا در مسیر تشکیل دولت عراق

ابتدا شایع شد که مالکی در ائتلاف با مقتدا صدر، پست‌های مهم امنیتی را در دولت آینده خودش به این گروه سپرده است و این می‌تواند خطرناک باشد. منابع عراقی به نقل از جیمز جفری، سفیر آمریکا در عراق اعلام کردند که باید عراق حساسیت روابط آینده‌اش با آمریکا را دریابد. از سوی دیگر گروه العراقیه به رهبری ایاد علاوی ـ که از سوی آمریکا حمایت می‌شود ـ تبلیغات گسترده‌ای را علیه وی و همچنین ائتلاف او با شیعیان حامی صدر به راه انداخت. وی حتی به نحوی توانست بخشی از جریان مجلس اعلا به رهبری عمار حکیم را به این بهانه که حاضر است نخست وزیری را به عادل عبدالمهدی واگذار کند با خود همراه سازد و متاسفانه بخشی از چنین جریانی نیز این وعده‌های فریبنده را باور کرد.

با سفر نوری المالکی به ایران رسانه‌های جهان شاهد بودند که ایاد علاوی در نطقی آتشین به طور مستقیم ایران را به دست داشتن در آشوب‌های عراق متهم کرد. معنای این سخنان کاملا روشن بود؛ زیرا علاوی احساس می‌کرد حمایت ایران از نوری المالکی می‌تواند پشتوانه‌ای نیرومند برای او درعراق باشد و به این ترتیب آینده سیاسی او را تضمین کند. مالکی پیش ازآن به سوریه و اردن سفر کرده بود؛ و پس از ایران نیز روانه مصر شد تا سیاست‌های منطقه‌ای خود را با کشورهای همسایه عراق هماهنگ کرده و در ضمن حمایت آنها را نیز جلب کند.

با این حال هرچه هماهنگی مالکی و صدر در داخل عراق قوی‌تر می‌شود آمریکا نیز با سنگ‌اندازی‌های جدید خود قصد دارد مانع چنین کاری شود و همچنان فضایی را به وجود آورد که عراق در دوران بلاتکلیفی و سردرگمی سیاسی خود که شش ماه است ادامه دارد، بماند. از این روست که فیلیپ کراولی، معاون وزیر امور خارجه آمریکا در امور دیپلماسی عمومی طی کنفرانسی خبری در واشنگتن می‌گوید:‌ آمریکا می‌خواهد مطمئن باشد که دولت جدید دربرگیرنده تمام چهار فراکسیون پیروز انتخابات پارلمانی است. وی سپس با ایاد علاوی همصدا شده و همان اتهامات را درباره ایران تکرار می‌کند که نشان می‌دهد هدف او از فراکسیون‌های پیروز کدام گروه است.

کارشکنی آمریکا به اینها خلاصه نمی‌شود. با ترکیب دو ائتلاف مالکی و صدر دست کم تکلیف 129 کرسی پارلمان (40+89) روشن شده است. حال آن‌که اگر حکیم و علاوی نیز باهم متحد شوند، حداکثر کرسی‌های آنان به 121 (30+91) خواهد رسید. دراین میان کردها به عنوان گروهی که می‌توانند بایکی از این دو ائتلاف هم پیمان شده و پیروزی نهایی را برای آنها رقم زنند، نقش بسیار مهمی دراین میان خواهند داشت. به همین مناسبت جیمز جفری به دیدار جلال طالبانی می‌رود تا باز بر مشارکت همه گروه‌ها (به طور روشن گروه‌های پیروز یعنی فهرست العراقیه) در دولت آینده تاکید کند.

درواقع آمریکا که روزی از نخست وزیری مجدد نوری المالکی حمایت می‌کرد، امروزه احساس می‌کند با نزدیکی وی به ایران یا ائتلاف او با جریان صدر یکسره راه را اشتباه رفته است و بنابراین با وضعیتی شتابزده و ناشیانه سعی می‌کند هرطور شده آب‌های رفته را به جوی بازگردانده و کردها را برآن دارد تا با سکولار‌ها متحد شوند و بتواند در نهایت ایاد علاوی را به نخست وزیری برساند. اگر این طرح به سرانجامی موفق برسد در واقع نوری المالکی را از یک قدمی نخست وزیری آینده عراق بازگردانده است و تردیدی وجود ندارد که دراین میان برخی گروه‌های شیعه نیز سهم بزرگی در این ماجرا داشته‌اند.