نقشی دوست‌داشتنی و پر انرژی

خودم هم خیلی مایل نبودم تا این حد کار کنم و این مساله کاملا اتفاقی بود، البته هر کاری هم که انجام دادم دلیلی برای آن داشتم، ولی در نهایت این مساله تا حد زیادی خسته‌ام کرده است و دوست دارم در سال جدید کمتر کار کنم.

چون دوست داشتم سینما را هم تجربه کنم. از طرفی هم بیشتر پیشنهادهایم در حوزه سینما بود. احساس کردم در تلویزیون زیاد دیده شده‌ام و از این نظر ترجیح دادم در سینما بیشتر کار کنم و به نظرم سینما ماندگارتر از تلویزیون است، هرچند تلویزیون قابل دسترسی است و مخاطب بیشتری دارد.

خیر، برعکس نقش‌هایم، من شخصیتی غمگین دارم و از این نظر نقش‌های جدی را راحت‌تر بازی می‌کنم. در واقع لایه‌های شخصیتم کمدی نیست و از این نظر آدم تک بعدی نیستم، اما چه کنم که بیشتر، نقش‌های کمدی را به من پیشنهاد می‌کنند.

حضور آقای ده‌نمکی به عنوان کارگردان از مهم‌ترین انگیزه‌هایم برای انتخاب این کار بود. کارهای قبلی آقای ده‌نمکی با فیلم «فقر و فحشا» ‌و همین طور «کدام استقلال، کدام پیروزی» را دیده بودم و بسیار دوست داشتم. به نظرم این کارگردان شناخت خوبی نسبت به مخاطبانش دارد و بسیار با شهامت است. از طرفی دیگر از داستان سریال هم خوشم آمد. به نظرم محتوای خوبی داشت.

چیزی حدود 10 قسمت نوشته شده و آماده بود.

بله، خیلی زیاد. فیلمنامه اولیه با فیلمنامه‌ای که مقابل دوربین رفت بسیار تفاوت داشت که به نظرم بهتر هم شد.

خیلی زیاد. به نظرم تفاوت بین آدم‌های ثروتمند و فقیر خیلی خوب به تصویر کشیده شده بود. همیشه این مساله آزارم می‌داد که بعضی از انسان‌ها به خاطر نداشتن اسکان از داشتن امکانات اولیه زندگی بی‌بهره هستند. چرا باید بعضی از آدم‌ها در سطح بالا و عده‌ای دیگر به قول معروف زیر صفر باشند. واقعا بعضی‌ها با سیلی صورت خودشان را سرخ نگه می‌دارند.

شاید این طور به نظر برسد، ولی به نظرم اشکالی ندارد هر چقدر هم که این مسائل دیده و بازگو شوند باز هم کم است. باور کنید در طول مدتی که این سریال پخش می‌شد چقدر تلفن به من زده شد و کمک می‌خواستند. فکر می‌کردند می‌توانیم کاری انجام دهیم یا با ارگان یا مسوول خاصی در تماس هستیم. واقعا مشکلات مردم زیاد است و آدم نمی‌تواند بی‌تفاوت از کنار آنها عبور کند. وقتی بازی در این سریال را پذیرفتم احساس کردم شاید بتوانم تاثیر کوچکی داشته باشم یاحرفی بزنم.

اعتماد داشتم، چون او امتحان خودش را در زمینه کارگردانی پس داده است. او سبک خاص خودش را دارد و خیلی بداهه کار می‌کند که به نظرم خوب است، چون این طوری بازیگران فرصت پیدا می‌کنند از ظرفیت‌هایشان استفاده کنند. از طرفی دیگر، ده‌نمکی خیلی خوب می‌تواند با گروهش ارتباط برقرار کند.

طراح گریم سریال، این نوع گریم را برایم طراحی و انتخاب کرد. البته خودم هم اصرار داشتم که زیبا به نظر نرسم و اتفاقا این گریم باعث شد به نقشم راحت‌تر نزدیک شوم و در مورد لباسم هم همین‌طور بود. من در طول کار فقط یک دست لباس داشتم که آن را هم خیلی دوست داشتم.

بله، خودم این نوع لهجه را انتخاب کردم که در نهایت آقای ده‌نمکی هم پسندیدند. فکر کردم شخصیت درد و دل با این لهجه شیرین‌تر می‌شود و راحت‌تر هم می‌تواند مسائل اجتماعی را بازگو کند.

من عادت دارم برای اجرای نقش‌هایم زیاد تمرین کنم. برای درد و دل هم تمرین داشتم اما نه مثل همیشه چون فرصت زیادی نداشتیم و بیشتر تمریناتم سر صحنه بود و آمادگی قبلی نداشتم.

بله، بخصوص اگر طنز هم باشد اما وظیفه کار طنز صرفا خنداندن نیست بلکه باید حرفی هم برای گفتن داشته باشد.

من با تمام شخصیت‌های این کار ارتباط برقرار کردم و به نظرم همه آنها در این کار خوب ظاهر شدند و واقعا فکر می‌کردم آنها همسایه‌های من هستند.

بله، اتفاقا خیلی‌ها این موضوع را به من گفتند و خیلی‌ها هم بر این عقیده بودند که روی زندگی حاجی فیروز تاکید زیادی شده بود،‌ اما به هر حال این سریال اولین کار آقای ده‌نمکی بود و به نظرم در همین حد هم ایده‌آل بود.

بله. به نظرم سریال چاردیواری، سریال خوبی بود و همین طور زن‌بابا که کارگردانی فوق‌العاده‌ای داشت.

خیر. اگر در تلویزیون هم کار خوبی پیشنهاد شود که متفاوت باشد حتما می‌پذیرم.

به نظرم مهم‌ترین تفاوتش در فیلمنامه و شیوه کارگردانی است. متاسفانه فیلمنامه‌های فعلی خیلی بی‌حوصله و بی‌انرژی نوشته می‌شوند و کاملا دم‌دستی هستند. گاهی حتی آدم را به یاد برنامه‌های کودک قدیم می‌اندازند. امیدوارم در سال جدید شاهد پیشرفت‌های خوبی در این زمینه باشیم، بخصوص در مورد شخصیت‌پردازی‌ها.

فیلم «دو خواهر» را بسیار دوست داشتم و خیلی هم تلاش کردم که نقشم را خوب بازی کنم.

فیلم‌های دلقک‌ماهی، ازدواج در وقت اضافه، از ما بهتران و عروسک را در نوبت اکران دارم.

کارگردان جسور و باشهامتی است که طنز را هم خیلی خوب می‌شناسد.

مهم‌ترین هدفش این بود که بگوید فقیر بودن مایه شرمساری نیست.

خیلی دوست دارم دنیای خودم را به دیگران منتقل کنم، آن هم به عنوان فردی که کارش هنر است.

وقتی شخصیتی که بازی می‌کنم تک‌بعدی است و حرفی هم برای گفتن ندارد. در این صورت از کاری که می‌کنم دلزده می‌شوم.

اجازه بدهید پاسخ این سوالتان را ندهم، چون از کار خاطره خوشی ندارم.

نمی‌دانم. شاید هر دو، اما خیلی دوست دارم در کارهای ملودرام هم خودم را محک بزنم، البته نمی‌دانم مخاطبم هم می‌تواند من را بپذیرد یا خیر.

خیلی زیاد. این مساله باعث می‌شود نقشم طبیعی‌تر باشد و مصنوعی به نظر نرسد. به هر حال هر بازیگری این کار را خواسته یا ناخواسته انجام می‌دهد.

امیدوارم هیچ کس طعم فقر را نچشد. فقر بزرگ‌ترین ظلم به بشریت است.