مهم این است که زندگی سالهای عمرمان، «چهگونه» است!
تنها آن اندازه از زمان، که خودتان تعیین میکنید چهگونه بگذرد، زمان زنده شماست؛
وگرنه طول زندگی با همه معطلیها و فرصتکشیهایش هر چهقدر هم که طویل و طولانی باشد، به خودی خود، هیچ اهمیتی ندارد.
عرض زندگی انسان، به وسعت نهان زندهای است که در اختیار خویش میگیرد؛
و زمان زنده جامعه انسانی، اوقات و ادوار برنامهریزی شده و مصممانه اوست.
که یعنی:
هر جا که تصمیمگیری و برنامهریزی نیست،
زمان زنده و زندگانی هم نیست؛
و آن انسان و جامعهای که نتواند برای زندگانی خویش تصمیم بگیرد و برنامه بریزد- به چیزی، بیش از مرگ، نمیارزد!
ابوالقاسم حسینجانی