فرصت به دولت برای خدمت

این دولت نیز چون دولت‌های گذشته دارای نقاط قوت و ضعف است. کارنامه دولت نهم در بیش از 60 سفر استانی به 30 استان و بیش از 360 سفر به شهرها و شهرستان‌ها و بیش از 10 هزار مصوبه در سفرهای استانی در طول 4 سال در راستای عمران و آبادانی ، محرومیت‌زدایی و پیشرفت و سازندگی کشور را کمتر می‌توان در سایر دولت‌های پس از انقلاب مشاهده کرد و این رویکرد «خدمت» مشخصه و مزیت نسبی دولت احمدی‌نژاد است و بی‌شک یکی از اصلی‌ترین دلایل چرایی رای‌آوری بالای او نیز در همین امر نهفته است.

این‌که دولت تلاش کند به دست خودش حاشیه درست نکند، یا خدایی ناکرده دچار غرور یا خطای تحلیل در علل پیروزی و موفقیت در انتخابات نشوند، کاملا بستگی به دولتمردان دارد؛ چرا که تحلیل درست از معنای رای به احمدی‌نژاد یک وظیفه بایسته مسوولان اجرایی است که سهم عوامل پیروزی را به درستی بررسی کنند.

اما مخاطب اصلی نگارنده در این یادداشت دوستان عزیز اصولگرا، احزاب، تشکل‌های سیاسی، شخصیت‌ها و نیز نهادهای مهم کشور که امروزه به نام اصولگرایان انجام وظیفه می‌کنند، می‌باشد.

چرا که بر این باورم که باید برای دولت فرصت فراهم کرد تا با دغدغه‌های کمتری به انجام وظایف مهم اداره کشور بپردازد.

کشور در شرایطی است که با مطالبات فراوان و انباشت شده، انتظارات فزاینده و جدید روبه‌روست، تغییر شرایط محیطی در عرصه بین‌الملل و شکل‌گیری ائتلاف‌های جدید علیه ایران، ثبات و امنیت بیشتر برای کار و خدمت را ضروری می‌سازد.

اگر هر روز دولت را به بهانه‌های کوچک و بزرگ مشغول کنیم چگونه انتظار تحقق سند چشم‌انداز، اجرای برنامه پنج‌ساله پنجم، اجرای مفاد سوگند ریاست جمهوری، عمل به شعارها و برنامه‌های ارائه شده در زمان تبلیغات انتخاباتی و احراز جایگاه ویژه در عرصه بین‌الملل را داریم.

اشتباه نشود، بیان این سخن به معنای نادیده‌انگاشتن نقد مشفقانه و ناصحانه، پرسشگری نهادها و دستگاه‌های مسوول، امر به معروف و نهی از منکر عمومی نیست. سخن بر‌سر مچ‌گیری و مشغول کردن مستمر دولت است.

در کجای دنیا همه مسائل و مشکلات را از طریق تریبون‌های عمومی مطرح می‌کنند؛ در حالی‌که سازوکارهای مسالمت‌آمیز و قانونی برای ایفای مسوولیت‌های رسمی و نهادینه در قانون اساسی و ظرفیت‌های تعریف شده کشور وجود دارد.

از سوی دیگر، بواسطه پایبندی و ابراز وفاداری دولت دهم نسبت به ارزش‌های اسلامی و آرمان‌های امام و رهبری و اصرار بر تحقق عدالت و مبارزه با اشرافیگری، شاهد هجوم جریان‌های سیاسی مخالف که برخی از آنان، نه تنها غیرمنصفانه، بلکه کینه‌توزانه با دولت برخورد می‌کنند، هستیم.

استکبار و جریان‌های مورد حمایت آنها به خصوص رسانه‌های استکبار نیز نقش جدی در تخریب و سیاه‌نمایی دولت برای خود تعریف کرده‌اند.

آیا شک داریم شکست و ناکامی دولت دهم موجب شکست جریان اصولگرایی در انتخابات‌های پیش‌رو خواهد بود؟ آیا تردیدی وجود دارد که اگر مجلس هشتم نتواند با اقتدار به وظایف خود همت گمارد مجلس نهم در اختیار جریان مقابل قرار خواهد گرفت؟ پس اگر موفقیت جریان اصولگرایی را مدنظر داریم ، اگر خواهان خدمت به جامعه هستیم ، اگر می‌خواهیم مجلس ، دولت ، شهرداری و شوراها نهاد کارآمدی و تابلوی خدمت صادقانه اصولگرایان در افکار عمومی جاویدان بماند ، آرامش در جامعه ، همگرایی و هماهنگی برای خدمت بیشتر، کاهش حاشیه‌ها و تنش‌ها و اصرار و ابرام به قانون‌گرایی و پرهیز از شخص‌محوری و استبداد رای را هدف قرار دهیم.

نگارنده خود نقدهایی بر برخی مواضع، برنامه‌ها و انتصابات دولت دارم، اما این را نیز می‌دانم که اگر همه بخواهیم موفق شویم راه آن از سربلندی و موفقیت دولت می‌گذرد.

چرا که به فرمایش رهبری «دولت در وسط معرکه است» و باید به او کمک کرد. راه‌های کمک و کارآمدی دولت را هموار کنیم. انتقاد ناصحانه نیز یکی از سازوکارهای کمک به دولت است که بی‌تردید با استقبال دولت مواجه خواهد شد.

دکتر علی دارابی