همه در برابر نظام، مسوولیم

در این میان، نکته مهمی وجود دارد که 30 سال از انقلاب اسلامی ایران می‌گذرد. در این 30 سال، افراد و کسان بسیاری آمده و رفته‌اند و دوران آزمون و خطاهای بسیاری را طی کرده و به عرصه‌ای رسیده‌اند که اینک حرف‌هایی برای گفتن دارند. توان و تخصصی بر دوش دارند.

با پول نظام و بیت‌المال تجربه کسب کرده‌اند و باید در راه همان نظام، هزینه کنند و جز این نباید و نشاید.... حال عده‌ای آمده‌اند از دوران گذشته و حال به نقدهای بی‌پایه و اساس یکدیگر می پردازند. زمانی افرادی در این کشور در پست‌های مدیریتی حضور داشتند که نه سابقه‌ای، نه توان و تجربه‌ای داشتند و نه کسی آنها را نقد می‌کرد.

دستشان برای انجام امور باز بود و هر آزمون و خطایی صورت می‌گرفت. حال در عرصه مدیریت جدید کشور دیدیم که افرادی آمدند با تجربیات کمتر یا جوان‌تر، میدان به آنها سپرده شد و گاه تصمیمات و اقداماتی انجام شد که جای خرده به آنان نیز نیست.

هر کس، هر مدیر و دولتی که در این 30 سال امور کشور را در دست داشته، براساس توان و امکانات دوره خودش کشور را اداره کرده است. اگر کسی یا کسانی در این نظام بخواهند بگویند فقط در دوره ما، فلان اقدام مثبت و خوب صورت گرفت یا فلان کس، کشور را دچار مشکل کرد ، حرفی بی‌اساس و بی‌ربط به نظر می‌رسد.

هر مدیری که در این سال‌های پس از انقلاب فعالیت داشته، بنابه وسع دوره خودش، کارهایی را انجام داده هرچند ضعف و کندی یا سرعت در همه دولت‌ها در همه امور بوده و هست و این امر بر هیچ کس پوشیده نیست. قابل نقد و پذیرش است و شایسته نیست افرادی که با آرمان‌های بلند امام خمینی(ره)‌ خود را گره خورده می‌بینند چنین نقد دلسوزانه و متعهدانه‌ای را نپذیرند.

اما این که گفته شود ما بهتر بودیم و فلان مدیر و دولت نتوانست کاری انجام دهد، این ظلم به انقلاب، نظام، شهدا و از همه مهم‌تر رهبری  می باشد که زمام امور را آگاهانه و شجاعانه در دست دارند و کوچک‌ترین مساله‌ای از دید ایشان پنهان نیست.

اگر بگوییم فقط ما کار کرده بودیم و الان خوشه‌چینی اقدامات ما صورت می‌گیرد، این هم ظلم به همه کسانی است که دلسوزانه در این کشور سال‌ها خدمت کرده‌اند. هر چند وظیفه ذاتی و قانونی مدیران بوده که زمینه فعالیت‌ها، اقدامات، پروژه‌ها و طرح‌های کشور را فراهم می‌کردند. ساخت مجتمع فولادی، احداث بیمارستان چند صد تختخوابی یا پروژه‌های نفتی چیزی نیست که یکشبه یا یکساله بتوان به نتیجه و بهره‌برداری رساند. قطعا به زمان‌بندی و مدیریت و رهبری نیاز دارد تا به بهره‌برداری نهایی برسد.

اگر مجتمع فولادی در یک دولت به بهره‌برداری می‌رسد که اجرای آن از چند سال قبل بنا گذاشته شده است، باید موجبات خرسندی و خشنودی همه را فراهم کند این بیگانه‌پنداری است که خلاف اصول اخلاقی، اسلامی و مغایر با آرمان‌های بزرگ انقلاب است؛ زیرا همه ما اعضای خانواده انقلاب لیکن با تفاوت سلایق و نظریات هستیم؛ اما به بار نشستن پروژه یا طرحی در هر دولت باید خوشحال‌کننده همگان باشد.این امر نمی‌تواند با اخلاق سیاسی سازگار باشد.

یادم هست هنگام انتخابات شوراها، یکی از چهره‌های سیاسی جناح‌ اصلاح‌طلب حرفی زد که مرا شگفت‌زده کرد، گفته بود اصولگرایان از اجرای قانون تشکیل شوراها از سوی خاتمی خوشه‌چینی کردند. به او زنگ زدم و گفتم اگر ادامه این قانون، اجرا نمی‌شد باید ناراحت می‌شدید نه این که اجرای آن ادامه یافته، حال گروه دیگری پیروز انتخابات شده است. آنقدر عصبانی شد که گوشی را قطع کرد. این بی‌منطق‌ترین راه و گفتار است که چنین حرفی زده شود.

نگارنده معتقد است؛ همه دولت‌ها و همه افراد بنا به تکلیف خود کار کرده‌اند ،  نظام طی 30 سال با زحمات همه مدیران شهید رجایی، موسوی، هاشمی، خاتمی و احمدی‌نژاد به رشد و بالندگی رسیده و امیدوارم هرکس پس از این نیز مدیریت کشور را در دست می‌گیرد، دلسوز و پرکار باشد

زیبا اسماعیلی