اسب انتخابات ، زین هنر

هنر ، آن‌قدر جذاب، پرکشش، وجهه‌آفرین و خوشبو است که در همه عالم، سیاستمداران تلاش می‌کنند خود را به آن سنجاق کنند یا دست کم، برای چند روزی با آن تغییر رایحه دهند. این شرایط، فضایی فریبنده را ترسیم خواهد کرد که برخی از ساده‌دلان را جذب پاره‌ای از شعارها کند که شعاردهنده‌اش احتمالا‌هیچ باور قلبی نسبت به آن ندارد.

اگرچه نمی‌توان هیچ سیاستمداری یا هیچ نامزد ریاست جمهوری را از نزدیک شدن و بهره‌برداری از سفره غنی و همگان شمول فرهنگ منع کرد، اما می‌توان و باید به مخاطبان هشدار داد که فرهنگ وهنربعضا موردسوء استفاده سیاستمداران قرار میگیرد.   سال‌هاست که فرهنگ و هنر و هنرمندان و گالری‌ها و نمایشگاه‌ها و سینما و تئاتر در یکی دو ماه مانده به انتخابات مجلس و ریاست جمهوری و شوراها و... بازارشان داغ و عکس گرفتن با نشانه‌های فرهنگی و هنری رواج پیدا می‌کند.

همه اینها را می‌توان اضافه کرد به طومارهای امضاکنندگان که با انتساب نامزدی خاص به عرصه فرهنگ درصدد دست و پا کردن وجهه و شأن هنری و فرهنگی برای نامزد مربوطه هستند.

آنچه می‌تواند این بازار نه‌چندان صادقانه و سالم را ازمشتری بی‌بهره کند، بازگشت به پیشینه نامزدهاست. یعنی آیا در گذشته‌ای که نیازی به خوشه‌چینی از خرمن فرهنگ وجود نداشته، کدام کاندیداها دوست و رفیق عرصه‌های فرهنگ و هنر بوده‌اند؟ کدام نامزدها نزدیک‌شدنشان به فرهنگ، از جنس بهره‌برداری از خوشبوکننده‌هاست و کدام کاندیداها اصولا خدمتگزار عرصه فرهنگ خواهند شد؟

با این همه، اهالی فرهنگ باهوش‌تر از آن هستند که اسبشان را در چاپارخانه انتخابات، برای نامزدهایی زین کنند که فقط برای سواری از فرهنگ به یاد هنر و هنرمندان می‌افتند.

ابراهیم زاهدی‌مطلق