ترویج پیاده‌روی با همایش

همایش‌های پیاده‌روی جمعه گذشته، ادامه همایش‌هایی بود که در هفته‌های گذشته در شهرهای مختلف از جمله ورامین، تهران، اردبیل و... برگزار شده و هدف آن ترویج فرهنگ پیاده‌روی است.

مسوولان برگزاری همایش‌ها جوایز متعددی را با قید قرعه‌ به شرکت‌کنندگان اهدا کردند که همین جایزه‌دار بودن همایش، شمار زیادی از مردم از خردسال گرفته تا بزرگسال و کهنسال را ترغیب کرده که در راهپیمایی تفریحی شرکت کنند.

از نظر ورزشی، حرکت کردن حتی پیاده‌روی آرام و ساده، از بی‌حرکت بهتر است و بنا بر این برگزاری‌ همایش‌های پیاده‌روی را به فال‌نیک می‌گیریم.

اما واقعیت این است که با همایش یکروزه و تبلیغات مقطعی نمی‌توان فرهنگ پیاده‌روی را ترویج داد. پیاده‌روی برای این که تاثیر ورزشی برسلامت داشته باشد، باید به طور پیوسته با برنامه‌ای خاص و شدت منطقی همراه شود که در این صورت ورزشی هوازی خواهد بود و باعث تقویت دستگاه قلب و عروق و بالا رفتن استقامت عمومی بدن خواهد شد بنابر این همایش‌های پیاده‌روی، نوعی راهپیمایی تفریحی و تفننی است.

برای ترویج فرهنگ پیاده‌روی، در شهرهای بزرگ باید بستر پیاده‌روی را فراهم کرد.

تا هوای شهرپاک نباشد، نمی‌توان همه را به پیاده‌روی ترغیب کرد. زیرا در پیاده‌روی ورزشی مثل دویدن، شدت فعالیت بالاست و شخص به اکسیژن بیشتری نیاز دارد. هوای آلوده به ریه‌هایش آسیب‌ می‌رساند. این که بگوییم در اطراف شهرها، پارک‌های جنگلی و فضاهای طبیعی مناسب وجود دارد و برای پیاده روی می‌توان به این مکان‌ها رفت، سخنی منطقی نیست زیرا هر روز حتی روزهای تعطیل برای اکثر مردم یک شهر امکان رفتن به این مکان‌ها وجود ندارد.

بنابراین برای همگانی شدن واقعی پیاده‌روی، هر کس در نزدیکی محل زندگی خود باید به جایی مناسب برای پیاده روی که هوای سالم دارد؛ دسترسی داشته باشد. اگر بیابیم و مرتب بزرگراه‌ها و خیابان‌ها را زیاد کنیم و تلاش ما در جهت فراهم آوردن امکان‌ تردد بیشتر و بهتر خودروها باشد و در شهرها بجز پیاده‌روها، مسیرهای ویژه و اختصاصی پیاده‌روی نداشته باشیم و فقط با شعار و برگزاری گهگاه همایش‌های پیاده‌روی دلخوش به گرایش همگانی به پیاده‌روی باشیم، هرگز به هدف اصلی نخواهیم رسید.

جهانگیر چراتی