شکار در حاشیه میزگردهای خبری‌

برگزارکنندگان چنین رویدادهایی یاد گرفته‌اند که برای برگزاری چنین آیین‌هایی با تدارک هدیه‌ای نقدی یا فرهنگی از کتاب نفیس گرفته تا کارت نقدی یک بانک یا هدایای دیگری مانند خودکار، کیف، تی‌شرت، بن خرید شهروند و گاهی هم یک ربع سکه برای حضور خبرنگاران در چنین جلساتی جاذبه ایجاد کنند.

در برخی میزگردهای خبری هم که شکل آبرومندانه‌تری دارد، پذیرایی مختصری همچون میوه، آبمیوه، شیرینی و چای چاشنی هدیه می‌شود و این‌گونه است که همین چند مساله ساده ‌ و البته وظیفه پوشش خبری یک حوزه خاص  خبرنگاران فراوانی را به آن جلسه می‌کشاند.

خبرنگاران به چنین جلساتی می‌آیند تا بی‌واسطه و مستقیم، سوال‌های خود را با مسوولان این رویدادها مطرح کنند، پاسخ آنها را بشنوند و در صورت لزوم سوال‌های خود را مطرح کنند و در صورتی که پاسخ سوال‌ها قانع‌کننده نبود، از همین فرصت دیدار رودررو استفاده کنند و مسوولان جشنواره را به «چالش» بکشند، اما واقعیت چنین جلساتی چیست؟

برخی خبرنگاران وقتی به جلسه‌ای دعوت می‌شوند گاهی تا یک ساعت تاخیر را هم تحمل می‌کنند و بعد از آن‌که کلمه به کلمه حرف‌های مسئولان آن جشنواره را یادداشت می‌کنند، به سمت در خروجی حرکت می‌کنند و بعد از گرفتن «هدیه» بسرعت محل برگزاری میزگرد خبری را ترک می‌کنند.

برخی هم حتی زحمت این کار را به خودشان نمی‌دهند و منتظر می‌مانند تا خبرگزاری‌ها خبر کامل مراسم را مخابره کنند تا از این طریق، بی‌هیچ زحمتی خبر دلخواه خود را تهیه کنند. برخی از خبرنگارها به این مساله فکر نمی‌کنند که آنها نماینده مخاطبانی هستند که دوست دارند درباره این جشنواره اطلاعات متفاوتی کسب کنند.

انگار این خبرنگاران فقط به دنبال هدیه هستند. این همان چیزی است که برخی از آنها را به «شکارچیان» این میزگردهای خبری تبدیل می‌کند. مهم نیست چه میزگردی باشد؛ فقط مهم این است که « هدیه» برقرار باشد.

رضا استادی