عکاس‌باشی

مردم ایران، از همان اوان ورود اسلام به این سرزمین، علی علیه‌السلام پرچمدار عدالت اجتماعی و تساوی نژادی اسلامی را، خار در چشم و استخوان در گلو، از بین همه چهره‌های کاذب بازشناختند و پس از آن نیز در طول دوران سیاه حکومت اموی، این مرز و بوم ملجا و پناه همه قیام‌هایی بود که به رهبری سادات بنی‌فاطمه(‌ع)‌ و سودای به خلافت رساندن خاندان پیامبر صلی‌الله علیه وآله و در هم شکستن خلافت جور حاکم انجام می‌شده و نقطه عطف آن، قیام یکپارچه فراگیر این سرزمین به رهبری ابومسلم بود که در پایان، بنی‌العباس آن را از مسیر عمومی‌اش منحرف ساختند و فراموش نکنیم که بنی‌العباس نیز در آغاز به عنوان «الرضا من‌ آل محمدص‌» از مردم بیعت می‌گرفتند و سپس در راستای تاریخ خونبار این ملت، هرگاه که نهضت یکپارچه و فراگیر مردم این سرزمین پیروز می‌شده حکومت‌های شیعی، زمام امور را به دست می‌گرفته‌اند و یا دستگاه حاکم رنگ شیعی می‌یافته است، همچون: حکومت آل بویه، برخی بازماندگان مغول، سربداران، آل تیمور، و بالاخره صفویه که به وحدت و یکپارچگی ملی و رسمیت مذهب این سرزمین جامه عمل پوشاندند تا ... امروز همگی، بیانگر همین حقیقت جاوید می‌باشند و هرگونه بررسی تاریخی، بی‌توجه به این سنت لایزال، گنگ و نارسا و ابتر خواهد بود. به قول دکتر داود هرمیداس باوند: «به اعتقاد بسیاری، باورهای مذهبی همانند یک ملات در میان سیمان و موزاییک‌ها عمل می‌کنند» (کتاب ماه: تاریخ و جغرافیا، ش 72، مهر 1382،‌ ص 104)‌.