نمایشگرهای LCD چگونه ‌کار‌ می‌کنند؟

داخل یک LCD دو صفحه نازک از جنس شیشه قرار دارد که به آنها شیشه پولاروید گفته می‌شود. بین آنها محلول ویژه کریستالی ریخته شده است که این محلول نقش واسطه‌ای برای خلق تصاویر به عهده دارد و دربرگیرنده شمار قابل توجهی از کریستال‌های باریک و کشیده‌ای است که از نظر شکل ظاهری بیشتر شبیه مخازن کریستالی هستند.

این کریستال‌ها به شکل حلزون‌های کوچکی در امتداد هم قرار دارند که با برقرار شدن میدان الکتریکی، وضعیت سکون آنها بر هم می‌خورد. اما تنها این کریستال‌ها نیستند که تصاویر شفاف را بر صفحه نمایشگر خلق می‌کنند.

هر یک از دو صفحه شیشه‌ایLCD ها از یک سو دارای سیستم رسانایی شفافی هستند که خود جزئی از فرآیند نمایش تصاویر شفاف در LCD ها را تشکیل می‌دهند و از سوی دیگر صفحات نازک مواد قطبی شده‌ای نیز دارند که به دو سطح هر شیشه چسبیده‌اند. این صفحات به عنوان صفحات قطبش‌گر شناخته شده‌اند.

در یک LCD این دو شیشه با اختلاف‌ 90 درجه‌ای نسبت به هم قرار دارند. هنگامی که محلول کریستالی به جریان برق متصل نباشد، نور از قطبش‌گر نخست می‌گذرد و راهی محلول کریستالی می‌شود. در این حال است که جهت حرکت نور 90 درجه تغییر پیدا می‌کند و از این رو براحتی از قطبش‌گر دوم نیز عبور می‌کند. در نتیجه شخص می‌تواند تصویر را رویت کند.

شاید دانستن این نکته جالب باشد که مبنای ساخت نمایشگرهای LCD استفاده از موادی است که در حالت مایع، خصوصیات نسبی مایع  جامد دارند و نسبت به تغییر دمای محیط بسیار حساس هستند.

از این رو نمی‌توان از صفحات نمایشگر LCD در محیط‌های بسیار گرم یا سرد استفاده کرد؛ چون در این دماها دچار تغییرات پیچیده‌ای می‌شوند.