فروپاشی جناح چپ ‌ایتالیا

این انتخابات نه فقط کسب اکثریت را برای جناح راست تضمین کرد بلکه برای نخستین بار باعث ایجاد ساختار سیاسی جدیدی  شبیه نظام امریکا  متشکل از دو حزب عمده راستگرای بورژوازی شد. از مجموع بیش از 20 حزب و گروهی که قبلا در پارلمان نماینده داشتند این بار فقط 6 حزب صاحب کرسی در پارلمان شده‌اند.

دو جزء مهمتر ائتلاف برلوسکونی، یعنی حزب فورزا ایتالیای خود او و حزب اتحاد ملی پس از دوره فاشیسم به رهبری جیان‌فرانکو فینی، فهرستی مشترکی برای انتخابات تدوین کردند و در نظر دارند به زودی در چارچوب یک حزب راستگرای بزرگ متحد شوند. علاوه بر این حزب تجزیه‌طلب لیگ شمالی و حزب نسبتا بی‌اهمیت جنبش برای خودمختاری (MPA)  نیز بخشی از ائتلاف «مردم آزادی» بودند.

ولترونی پیش از انتخاب دموکرات‌های چپ(جانشین حزب کمونیست)، حزب دموکراتیک مسیحی مارگریتا و چند گروه کوچکتر را در قالب حزب دموکراتیک متحد کرده بود. الگوی حزب دموکراتیک حزب دموکرات امریکا است و از یک برنامه اقتصادی مشابه حزب دموکرات امریکا در طرفداری از تجارت پیروی می‌کند. تنها متحد دموکرات‌ها گروه <ایتالیای ارزش‌ها> به رهبری آنتونیو دی پی‌یترو، قاضی ضدفساد سابق بود که 5 درصد مجموع آرای اردوی ولترونی را به خود اختصاص داد. ولترونی از همکاری با احزاب جناح چپ ائتلاف دولت قبلی به رهبری رومانو پرودی امتناع کرده بود. به این دلیل این احزاب از روی ضرورت ائتلاف انتخاباتی خاص خود را به نام چپ رنگین‌کمان به وجود آوردند. این ائتلاف از حزب کمونیست (ریفوندازیونه)، سبزها، کمونیست‌های ایتالیا و چپ دموکراتیک(SD)، انشعابی از دموکرات‌های چپ سابق تشکیل شده بود.

چپ رنگین کمان سنگین‌ترین شکست را در انتخابات متحمل شد. رهبران این گروه هنگام تاسیس آن پیش‌بینی کردند حدود 15 درصد آرا را به دست خواهد آورد. نظرسنجی‌های پیش از انتخابات حاکی از دستیابی این ائتلاف به 7 درصد آرا بود اما در عمل اندکی بیش از 3 درصد آرا را به دست آورد که برای ورود به پارلمان کفایت نمی‌کرد.
ریفوندازیونه که قبلا با بیش از 40 نماینده در هر دو مجلس نمایندگان و سنا حضور داشت حتی نتوانست یک کرسی به دست آورد. روزنامه ریپابلیکا نتیجه این حزب را زلزله قابل اثبات توصیف کرد. شکست به اصطلاح جناح چپ هنگامی آشکارتر می‌شود که به نتایج در بعضی از مواضع قدرت سابق آنان دقت کنیم. حزب ریفوندازیونه در سال 2006 حدود 2/8 درصد آرا و همراه با سبزها و کمونیست‌های ایتالیا در مجموع 4/13 درصد آرا را به دست آورد.

 چپ رنگین کمان در انتخابات این هفته فقط 5/4 درصد آرا را تصاحب کرد. در منطقه امیلیارو مایناسلم آرای چپ رنگین‌کمان از 10 درصد سال 2006 به 3 درصد کاهش یافت. در لاتیوم که شهر رم هم بخشی از آن است آرای احزاب چپ از جمله چپ رنگین کمان از 13 درصد به 3/3 درصد رسید و در اومبریا از 7/12 درصد به 5/3 درصد کاهش یافت.

فروپاشی «چپ» برای هرگونه درک و دریافت از نتایج انتخابات امری حیاتی است. «ریفوندازیونه» از زمان تشکیل دوباره از بقایای حزب کمونیست ایتالیا که 17 سال پیش فرو پاشید و در این مدت تعدادی از گروه‌های چپ خرده بورژوا را جذب کرد همواره از طرفداران خود می‌خواست از دولت‌های به اصطلاح بورژوازی ترقیخواه حمایت کنند.

این ریفواندازیونه بود که بارها اکثریت را برای چنین دولت‌هایی در پارلمان ایتالیا تضمین کرد تا این که در سال 2006 به عنوان بخشی از ائتلاف به رهبری پرودی به طور مستقیم وارد بازی قدرت شد. این گروه همیشه فرصت‌طلبی خود را با این استدلال توجیه می‌کرد لازم است در مقابل جناح راست از «شیطان‌های کوچکتر» حمایت کند.

نتیجه این گونه سفسطه‌کاری‌ها فاجعه‌بار بوده است. ریفوندازیونه و متحدان آن عملا مانع از آن شده‌اند که طبقه کارگر تشکیلات سیاسی مستقل خود را به وجود آورد. ریفوندازیونه در عوض مطیعانه پشت سر پرودی و نخست‌وزیران پیش از او حرکت کرده است. نقش اصلی این سازمان در انتخابات اخیر تامین ظاهر چپگرایانه برای مبارزه انتخاباتی ولترونی بود. بر این اساس چپ رنگین کمان قادر نبود هیچگونه حمایت جدی به دست آورد.

شکست وحشتناک چپ رنگین کمان در انتخابات گویای این واقعیت  پس از دو سال حکومت پرودی  است که توانایی چنین دولت‌های به اصطلاح اصلاح‌طلب چپگرا برای حل بحران اجتماعی و اقتصادی در حال تعمیق کشور توهمی بیش نیست. اوضاع اقتصادی ایتالیا به سرعت بدتر شده است. براساس برآورد سازمان همکاری اقتصادی و توسعه ایتالیا امسال رشد چندانی نخواهد داشت، سهم این کشور تجارت جهانی رو به افول است و دستمزدها رشدی نخواهد داشت.

وضع بسیاری از ایتالیایی‌ها به قدری وخیم است که حتی استطاعت آن را ندارند روزی یک وعده ماکارونی (غذای اصلی مردم ایتالیا) بخورند. وضع اقتصادی قشری از جوانان این کشور چنان خراب است که حاضر به تقبل خطر تشکیل خانواده نیستند. تورم فزاینده و اضافه نشدن دستمزدها از مسائل اصلی مبارزات انتخاباتی بود. انبوه زباله‌های متعفن، که از هفته‌ها پیش در خیابان‌های ناپل جمع شده و منجر به اعتراضات عمومی شده بود، به صورت نماد نخبگان سیاسی به کلی فاسد و بی‌کفایتی درآمده که تنها انگیزه آنان منافع شخصی است. اردوی برلوسکنی توانست از این مسائل بهره‌برداری کند اگرچه ریشه‌های افتضاح مربوط به زباله‌های ناپل را باید در دوره قدرت قبلی خود برلوسکونی پیدا کرد.

علت اصلی کاهش حضور مردم در انتخابات سرخوردگی طرفداران سابق جناح «چپ» است سایر رای‌دهندگان به این دلیل به برلوسکونی رای دادند که تصور می‌کردند او ممکن است بتواند در برخورد با مسائل جدی که ائتلاف به شدت تفرقه‌زده پرودی نتوانست از عهده آنها برآید، موثرتر باشد.

منبع: اشپیگل‌