صدا و سیما تریبون انقلاب یا پایه میکروفون؟

شورای اطلاع‌رسانی دولت در بیانیه‌ای تند، صداوسیما را به «رفتار‌های وحدت‌شکنانه» و «گزینش سلیقه‌ای مواضع سران قوا» متهم کرده و حتی پا را فراتر گذاشته و این اتفاقات را «تهدید علیه امنیت ملی» قلمداد کرده است. اما آیا واقعا صداوسیما به‌دنبال سانسور است یا برخی تمایل دارند رسانه‌ملی را به «روابط عمومی» دستگاه اجرایی تقلیل دهند؟ و مقاومت رسانه ملی در مقابل این درخواست، آنها را به واکنش واداشته است؟
 نگاهی به ادعای «سانسور»؛ حقیقت چیست؟
در بیانیه شورای اطلاع‌رسانی دولت آمده است: «اقدام صداوسیما در حذف بخشی از سخنرانی رئیس جمهوری اسلامی ایران در مراسم روز ملی صنعت و معدن ... نمونه‌ای از اقدامات غیرمعمول این سازمان درباره سران قواست.».
اما بیایید منصفانه نگاه کنیم. صداوسیما نه یک «بنگاه سخن‌پراکنی» شخصی است و نه بازوی تبلیغاتی دولت‌ها. رسانه‌ملی، تریبون انقلاب اسلامی است. وظیفه اصلی این سازمان، صیانت از اصول، ارزش‌ها و امنیت روانی جامعه است. آیا وقتی در یک سخنرانی، مطالبی مطرح می‌شود که نیازمند دقت مضاعف امنیتی، حقوقی یا اجتماعی است، مدیریت پخش رسانه‌ملی نباید با عینک «مصلحت نظام» به آن بنگرد؟
 رسانه «ملی» است؛ نه «سخنگوی دولت»
یکی از پرتکرارترین گلایه‌های دولتی‌ها این است که چرا همه چیز «اوامری» و «فرمایشی» پیش نمی‌رود؟ توقع برخی مسئولان این است که رسانه‌ملی صرفا تریبونی برای بازتاب بی‌چون و چرای اقدامات آنها باشد؛ انگار که صداوسیما موظف است بدون هیچ‌گونه قوه تمییز و هدایتگری، صرفا بلندگوی دولتمردان باشد.  
باید به‌صراحت گفت: رسانه است و مدیریت و هدایتش. اگر قرار باشد هر مدیر یا دولتی با فشار رسانه‌ای بخواهد استقلال خبری صداوسیما را مخدوش کند، دیگر چه تفاوتی میان «رسانه‌ملی» با یک شبکه خصوصی یا ارگان حزبی باقی می‌ماند؟  
   آنجا که «دولت» سکوت کرد!
نکته جالب اینجاست؛ حافظه تاریخی مردم هنوز پاک نشده است. زمانی که دولت‌های مختلف اقدام به اجرای طرح‌های بزرگ و سختی مانند اصلاح قیمت بنزین، کالابرگ یا طرح‌های دشوار صرفه‌جویی در انرژی می‌کردند، همین صداوسیما بود که با تمام توان، در کنار دولت ایستاد تا این طرح‌ها به‌خوبی و با کمترین تنش انجام شوند و پیام دولت به مردم منتقل شود. آن روز‌ها که صداوسیما بار سنگین تبیین تصمیمات سخت دولتی را به دوش می‌کشید، خبری از بیانیه نبود! حالا که رسانه‌ملی تصمیم گرفته در حوزه‌های حساس، با درایت و ملاحظه بیشتری رفتار کند، شاهد حمله به آن هستیم.  
این رفتار دوگانه، بیش از آن‌که دغدغه «آگاهی‌بخشی» باشد، رنگ و بوی سیاسی دارد. صداوسیما همان جایی است که پا به پای دولت گام برمی‌دارد، مگر آن‌که احساس کند مصالح کلان نظام و امنیت ملی در معرض آسیب است.
   «اتحاد مقدس»؛ آری یا خیر؟
در ادامه بیانیه دولت آمده است: «در شرایط فعلی که قوای سه‌گانه در اتحادی بی‌نظیر با یکدیگر امورات جاری کشور را پیش می‌برند ... تک‌روی‌های سازمان صداوسیما ساز ناکوک این صدای خوش اتحاد شده است.» اتفاقا برعکس، رسانه‌ملی با نگاه به «وحدت کلمه» که رهبر معظم انقلاب بر آن تاکید داشته‌اند، تلاش می‌کند از دوقطبی‌سازی‌های کاذب جلوگیری کند. اگر بخش‌هایی از یک سخنرانی که ممکن است شائبه‌انگیز باشد حذف می‌شود، بخشی از «مدیریت بحران رسانه‌ای» است تا جامعه دچار تشتت ذهنی نشود.
   چرا باید از استقلال صداوسیما حمایت کرد؟
رسانه‌ملی نباید «ساز ناکوک» باشد، اما قرار هم نیست «ساز کوک» سلیقه‌های زودگذر سیاسی باشد. استقلال صداوسیما، ضامن سلامت خبری کشور است. وقتی مسئولان سازمان تشخیص می‌دهند مطلبی در جنگ روایت‌ها به نفع دشمن است یا باعث تضعیف انسجام ملی می‌شود، اقدام به حذف یا اصلاح آن می‌کنند؛ این نه سانسور، بلکه «حفاظت از کیان رسانه‌ای» است. به‌جای صدور بیانیه‌هایی که تیشه به ریشه اعتماد عمومی به رسانه‌ملی می‌زند، بهتر است مسئولان در شورای اطلاع‌رسانی دولت از صداوسیما به‌عنوان یک «بازوی نقاد و بصیر» استقبال کنند. رسانه‌ای که چشم‌بسته همه‌چیز را پخش کند، نه رسانه‌ملی، که یک کانال اطلاع‌رسانی خنثی است.  در نهایت، صداوسیما متعلق به مردم است. تا زمانی که این سازمان بر محور «انقلابی‌گری» و «مصلحت نظام» حرکت می‌کند، نباید از هجمه‌های فصلی نگران باشد. تاریخ گواه است که رسانه‌ملی همواره در بزنگاه‌های سخت، در کنار مردم و نظام بوده و خواهد ماند؛ حتی اگر صدای اعتراض برخی به خاطر بعضی مسائل بلند شود. اخبار و رویداد‌ها را می‌توان «مدیریت» کرد تا به‌جای تفرقه، «وحدت» حاصل شود.