پایان یک تجارت تاریک

«ایران ؛ دریای نور» عنوان مستند جالب و جذابی است. شاید آن را بتوان نمونه کامل یک مستند دیدنی و بکر به حساب آورد؛ مستندی که بدون داشتن نریشن های معمول از طریق تصویر و موسیقی تاثیر خود را روی ذهن مخاطب باقی می گذارد.

کد خبر: ۱۴۳۹۱۳

حمیدرضا یراقچیان نیز انصافا موسیقی مناسبی برای ریتم تند این مستند در نظر گرفته است. دریای نور و کوه نور دو جواهر معروفی هستند که شهرت آنها جهانی است و دست اندرکاران این مستند که در راس آنها مجتبی راعی قرار دارد به این نام توجه بسیاری داشته اند. او در این مستند به یکی از منابع ملی و طبیعی ایران اشاره دارد. منبع با ارزشی که تا حدودی از میان رفته و اگر بخواهیم چنین نگوییم رو به نابودی است . روزی ایران صادرکننده طلا و جواهر به کشورهای همسایه بوده است اما امروزه تنها مصرف کننده است. دبی و ترکیه یکی از قدرتمندترین کشورهای جهان در زمینه ساخت ، تولید و توزیع طلا و جواهر هستند؛ غیر از ایتالیا که حرف اول را در این گونه صنعت در دنیا می زند، یعنی طلا و جواهر از ترکیه تولید و از طریق دبی به ایران وارد می شود. راعی بخوبی این صادرات و واردات را در مستند ایران ؛ دریای نور نشان می دهد. به درستی می توان گفت معنای کامل بدون پرداختن به موضوعات اجتماعی و حتی مرزبندی های سیاسی ، غیرممکن است . این مستند براحتی مسوولان را مقابل دوربین بی طرفی خود قرار می دهد، بدون این که قصد جانبداری داشته باشد یا بخواهد فروشنده ای ، اتحادیه ای یا مسوولی را محکوم کند. این مستند تنها براساس نیت سازندگانش برای مطرح کردن و پرداختن به این مشکل بزرگ به تصویر کشیده شده است ؛ مستندی که به جهات گوناگون ذهن جستجوگر مخاطب را به همراه خود می کشاند. ذهن جستجوگر او در این زمینه که چرا ایران در زمینه ساخت و تولید و توزیع طلا و جواهر یک گام عقب تر از کشورهای دیگر است ، کشورهایی که روزی طلا و جواهر خود را از ایران تهیه می کردند؛!
یا این که چرا نرخ خرید و فروش طلا و جواهر به دست فروشنده ها یا اتحادیه های صنف طلا و جواهر است؛ چرا ری گیری ومعیار طلا و جواهر در ایران استاندارد نیست؛
و پرسشهایی از این قبیل که با به نمایش درآمدن آنها در این مستند گاهی اعتراض اتحادیه صنف طلا و جواهر و همینطور فروشنده ها را به بحث گذاشته است . حتما پاسخ آن را می دانید که فروشنده ها خود عضوی از اعضای اتحادیه صنف طلا و جواهر هستند و نمی خواهند این گونه اخبار انتشار پیدا کند. صنعت طلا و جواهر در ایران رو به اضمحلال است . راعی به نکته خوبی در مستند ایران دریای نور اشاره می کند و معتقد است دیگر زمان آن گذشته که این صنعت به شکل قاچاق با عنوان تجارت تاریک رد و بدل شود و زمان آن است که به دور از این سالها به جای این که به فکر منافع شخصی باشیم به فکر منابع ملی باشیم . راعی بخوبی در تصاویر و گفتگوهایی که نشان می دهد به مخاطب کاوشگر گوشزد می کند که اگر منافع ملی بر هر گونه منافعی بچربد آن وقت است که دیگر هیچ صنفی از انتقاد ناراحت نمی شود. در هر حال مستند ایران ؛ دریای نور می تواند راهگشای خوبی برای این صنعت فراموش شده در کشور ما باشد.
اگر از 90 درصدی که به تولید و صادرات فرش توجه می شود، فقط 10 درصد به این صنعت توجه شود، می توان میلیاردها تومان درآمد و بهره وری را به این کشور به ارمغان آورد و ایران می تواند به جایگاه جهانی دست پیدا کند. تصور کنید براساس تحقیقات راعی درباره مستند ایران ؛ دریای نور 15سال پیش مردم ترکیه برای برگزاری مراسم عروسی طلای خود را از تبریز تهیه می کردند، اما حالا ترکیه یکی از تولیدکنندگان قدرتمند این صنعت است .مستند ایران ؛ دریای نور براساس تحقیقات یک سال و نیمه ای که درباره این صنعت در ایران انجام داده است ، می خواهد بگوید اگر به منافع ملی توجه شود، ایران در 15سال آینده نیز می تواند در این صنعت به جایگاه والایی برسد ، همچنان که اکنون نیز یکی از ظریف کاری های دست یک زرگر ایرانی ، یعنی دستبندی حیرت انگیز که متعلق به 500سال پیش از میلاد مسیح است ، در موزه ترکیه چشمان تمام نمایندگان این صنعت را در هر جای دنیا به خود معطوف می کند.
آیا این صنعت می تواند همچنان مانند گذشته به تجارت تاریک خود پایان دهد؛! حداقل آن این است که اتحادیه صنف طلا و جواهر و فروشندگان باید گام اول را بردارند، یعنی منبع ملی مساوی است با منافع ملی.