حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
گاهی هم عصبانی می شوم
فرزاد موتمن به عنوان یک کارگردان سینمایی شناخته شده ، ولی خودش می گوید که «انتهای جاده» اولین کارش برای تلویزیون نیست:
مستند «مکان یابی در زواره» را هم برای گروه اجتماعی شبکه یک ساختم که چون صدابرداری اش مشکل داشت ، پروسه صداگذاری اش خیلی طول کشید و رهاش کردم.»
از او درباره تفاوت های فیلم تلویزیونی و فیلم سینمایی می پرسم: «فیلم تلویزیونی هم از نظر فرم و هم از نظر محتوا سر و شکل ساده تری دارد و برای همین پیچیدگی ها و البته جذابیت های یک کار سینمایی را ندارد. در واقع فیلمساز باید از خیلی چیزهای مورد نظر خودش بگذرد تا کار راحت تر و قابل هضم تری برای مخاطب گسترده تری تولید کند. من تا حالا مشکلی برای ساختن فیلم تلویزیونی نداشته ام ، به شرطی که فیلمنامه فقط کمی جلبم کند. حتی ممکن است بعد از این ، یکی دیگر را شروع کنم.»
مهمترین مشخصه فیلمنامه سعید دولت خانی که موتمن را برای کارگردانی اش ترغیب کرده ، تمرکزش روی یک رابطه 2 نفره است ؛ رابطه مادر و پسر میانسالی که بیشترش هم در یک ماشین می گذرد و از نظر او فضای جدید و خوبی برای تلویزیون است. از «شبهای روشن» هم پیداست که موتمن به چنین فضاهایی علاقه بیشتری دارد: «البته «جعبه موسیقی» را هم کار کرده ام که کاراکترهای زیادی دارد یا «هفت پرده» 7 - 8 کاراکتر دارد. ولی فیلمهایی که امکانات و فضاهای محدود و پرسوناژهای کم دارند، برایم جذاب ترند.»
نکته دیگر این که فیلمنامه به هیچکدام از شخصیت ها حق نمی دهد. هم مادر حق دارد و هم پسر. دومین حرفش هم این است که پیر شدن و پا به سن گذاشتن مساوی از کار افتادگی نیست. موتمن درباره حضور کارگردان های سینما در تلویزیون ادامه می دهد: «همه جای دنیا فیلمسازان کار تلویزیونی هم می کنند و این ، اصلا بد نیست. بالاخره این کار فضای بین 2 کار سینمایی را پر می کند تا هم کار کرده باشی و هم اموراتت بگذرد. تازه فیلمسازان دیگر خیلی کارهای دیگر هم می کنند که من از بین آنها ترجیح می دهم همین تله فیلم را بسازم تا مثلا تیزر برای پفک و رب گوجه فرنگی. چون اینجا با درام و دکوپاژ سروکار داری و با بازیگران حرفه ای کار می کنی و هنرمندانه تر است.»
اما آیا این حضور سینماگران ، موقتی و مسکن نیست: «نه ، تلویزیون در همه جای دنیا همیشه فیلم تلویزیونی می خواهد. خیلی هم خوب است که فیلمسازان بین فیلمهایشان از این جور تجربه ها داشته باشند. این جوری تخصصشان را در اختیار تلویزیون می گذارند و پول در می آورند. چون سینما مثل کشاورزی ، فصلی است . دوران بی کاری اش طولانی است.»
سارا مسعودی قبل از گریم محمود عزیزی برای سکانس بعدی ، کل اتاق را حشره کش می زند که بوی مطبوعش باعث می شود زودتر حرفمان را تمام کنیم. آن هم با سوالی درباره آرامش بی حد و مرز و مثال زدنی موتمن سر صحنه که از صبح تا حالا ذهنم را مشغول کرده: «گاهی هم ممکنه عصبانی بشم و داد بزنم. ولی اصولا سینما بیشتر از هر چیزی به صبر و آرامش احتیاج داره ، چون بالاخره همه چیز درست می شه!»
موتمن در امریکا سینما خوانده و حالا تدریس هم می کند. برای همین این جوری ادامه می دهد که: «در سینما تا تجربه نکنی و نسازی ، اتفاقی نمی افته. جو سینمای حرفه ای با چیزی که از بیرون دیده می شه ، فرق می کنه. برای همین همیشه دانشجوهام رو تشویق می کنم که کار حرفه ای بکنند.»
گفت و گو
