نمیدانم پاییز دلش نمیخواهد از چهارباغ اصفهان دل بکند. یا چهارباغ رسم مهماننوازی را مثل همه اصفهانیها طوری به جا میآورد که مهمان حس کند صاحبخانه است. پاییز مسافر است. چند ماهی توی کوچهها دورهگردی میکند و بعد بساطش را از خیابان جمع میکند ومیرود. اما این روزهای پایانی آذرماه، طوری هنوز به مخدههای دستبافت چهارباغ اصفهان تکیه داده که یقین کرده صاحبخانه است و رفتن را فراموش کرده است. در چهارباغ که قدم بزنی میفهمی هیچ چیزی از اینجا نمیرود. خاطرات عشق جوانی پیرمرد عصا به دستی که هر صبح این گوشه مینشیند، هنوز از این خیابان رخت برنبسته است.