ایستادن، حتی روی پاهای چوبی

این، کاری است که بسیاری از ما در روزگار فرزندسالاری انجام می‌دهیم؛ به همین راحتی. در دیالوگی از فیلم‌های ماندگار پدرخوانده، آمده است: سعی نکن از دشمنت متنفر باشی، روی قضاوتت اثر می‌گذارد. به نظر می‌رسد این دیالوگ ماندگار را، از جنبه‌ای دیگر هم می‌شود بیان کرد: سعی نکن زیادی به کسی محبت داشته باشی؛ باز هم روی قضاوتت اثر می‌گذارد و باعث می‌شود نتوانی برخوردی متعادل و منطقی داشته باشی. محبت هم به اندازه کافی خوب است؛ نه بیش از حد.
منطقی‌ترش این است که به فرزندان‌تان اجازه راه رفتن و حتی زمین خوردن بدهید؛ همان‌کاری که امروز اجازه انجامش را به آنها نمی‌دهید. آنها تا راه نروند و زمین نخورند، نمی‌توانند تجربه کسب کنند.
اگر بخواهید به آنها محبت بی‌جا کنید، فلج خواهند شد و در زمینه‌های حرفه‌ای و اقتصادی، قادر به راه رفتن نخواهند بود. از سوی دیگر، سعی کنید هم خودتان و هم فرزندان‌تان را، مستقل بار بیاورید. به قول یکی از دوستان بزرگوار، بهترین کار این است که پولت را مستقیم و فوری از مردم بگیری. منظورش کار و بار خصوصی و کسب و کار در بازار و... بود. یعنی جنس می‌آوری و در مغازه می‌گذاری و بعد از فروش، مستقیم از مردم پول می‌گیری یا کار تعمیرات و تأسیسات و... برای مردم انجام می‌دهی و مستقیم از آنها پول می‌گیری. این به مراتب بهتر از کار کارمندی و آب باریکه سر ماه و... است؛ هرچند که سخت‌تر هم باشد. سعی کنید روی پاهای خودتان بایستید، ولو شده با پاهای چوبی. در غیر این صورت، ذهن شما دچار مشکل خواهد شد و از یک سنی به بعد، نمی‌توانید کار خاصی انجام بدهید و مدام چشم‌انتظار سر ماه و حقوق گرفتن و کار برای دیگران خواهید بود. حتی اگر شده، مقداری از درآمد خودتان را، از طریق استقلال مالی و کاری و ایستادن روی پای خودتان به دست آورید.