نَقل

هنوز بیماری من خوب نشده و برای حرکت کردن مشکل دارم، اما آنچه آزارم می‌دهد افسردگی است که سراغم آمده و دلیل آن هم بیکاری است. نشستن در خانه و کار نکردن مرا از پا می‌اندازد و کاری هم از من ساخته نیست. ظاهرا محکوم به مرگ تدریجی‌ام...

همبازی شدن با عرب‌نیا تجربه خوبی بود، هرچند توقع داشتم بعد از ۹ سال زندگی کنار هم در سال‌هایی که بیمار و خانه‌نشینم حداقل یک بار زنگ بزند و حالم را بپرسد، هیچ وقت این کار را نکرد... چه می‌دانم شاید او هم گرفتار است...

چند سال پیش در مورد بی‌توجهی‌ها گلایه کردم، پیغام فرستادند چرا رویگری گله می‌کند؟ نباید از این حرف‌ها بزند! حتی حاضر نشدند حرف مرا بشنوند. ظاهرا فقط منتظرند تا من بمیرم و در مراسم خاکسپاریم سخنرانی کنند.