آینده بشر در دست مدیران امروز

بنابراین سناریوهای مختلفی برای پیش‌بینی اقلیم آینده کره خاکی وجود دارد. یکی از این سناریوها پیش‌بینی آینده بر اساس وضع موجود است. براین اساس اگر در سال‌های آینده سوخت‌های فسیلی به عنوان منبع اصلی تولیدکننده گازهای گلخانه‌ای در سراسر دنیا به همین میزان کنونی مصرف شوند، ممکن است میانگین دمای هوای کره زمین تا سال 2100 حدود 4 درجه سانتی‌گراد افزایش پیدا کند. البته این میزان افزایش در سطح جهان یکسان نخواهد بود و مسلما کشورهایی که خود جزو تولیدکنندگان اصلی گازهای گلخانه‌ای محسوب می‌شوند، بیشتر در معرض این افزایش دما قرار دارند.

بر اساس همین سناریو، پیش‌بینی می‌شود اگر روند فعلی انتشار گازهای گلخانه‌ای در ایران تغییر پیدا نکند، میانگین دمای هوای این کشور در 30 سال آینده 2 درجه سانتی‌گراد افزایش خواهد یافت.

در این باره باید توجه داشت این افزایش 2 درجه‌ای، بیشتر از میانگین افزایش دما در سطح زمین خواهد بود. چراکه فعالیت‌های صنعتی در 30 سال اخیر، ایران را در ردیف ده کشور اول منتشرکننده گازهای گلخانه‌ای قرار داده است. البته در سال‌های اخیر برنامه‌هایی در ایران برای سازگاری با تبعات تغییر اقلیم یا گسترش اقتصاد کم‌کربن که به معنای مصرف کمتر سوخت‌های فسیلی در فعالیت‌های صنعتی بوده، تدوین شده است. در این برنامه‌ها راهبردهای کلانی ارائه شده که اگر مورد توجه مسئولان اجرایی کشور قرار گیرد، اتفاقات مثبتی برای اقلیم ایران در سال‌های آینده رخ خواهد داد.

بیشتر مقامات تصمیم‌گیرنده در کشورهای مختلف به توصیه‌های فعالان محیط‌زیست بی‌توجهی می‌کنند و با ادامه این بی‌توجهی‌ها، معلوم نیست تغییر اقلیم، چه بلایی بر سر طبیعت زمین بیاورد. بنابراین می‌توان گفت تصمیمات زیست‌محیطی مدیران دنیا در سال‌های آتی، نقش تعیین‌کننده‌ای در کاهش یا افزایش آسیب‌های ناشی از تغییر اقلیم ایفا خواهد کرد.