خانه‌ها بی مادر شده است !‌

مدت زیادی است که در خودم گم شده‌ام! ‌چه کسی مرا به عرصه‌‌های مردانه کشاند؟ در حالی که شانه‌هایم، بازوانم و زانوهایم هنوز زنانه‌اند؟ هنوز برای مرد شدن ساخته نشده‌ام!‌ افسوس که ناآگاهانه مدت‌هاست به مرد بودنم افتخار می‌کنم !‌فراموش کرده‌ام که زن بودن اوج افتخار است. صبرم، عواطفم، هنرم ارزشمندتر از چیزهایی است که به دست آورده‌ام. دلم می‌سوزد چه کسی می‌خواهد به دخترانم مادر بودن را بیاموزد! خانه‌ها بی‌مادر شده‌اند! ‌مردان دیگر نگران هزینه‌های زندگی نیستند، نگران خرید، دیر رسیدن بچه‌ها، آینده خانواده و... نیستند! ‌به لطف مرد شدن ما آنها فرصت زیادی برای سرگرمی پیدا کرده‌اند. بهشت زیر پایمان بود ولی اکنون در جهنم دوگانگی می‌سوزیم. دلم خیلی برای زن بودنم تنگ شده است.»