داستانی پرحجم و پراتفاق

استفاده از داستانی پرحجم و پرکشش که آرام آرام باز می شود و مخاطب را تشویق می کند تا اتفاقات ریز و درشت آن را پیگیری کند، در کنار بهره مندی از بازیگری که مخاطب پیش از این او را در نقشهایی دیگر دیده است ، می کوشد تا حدی واقعگرایانه باشد و تا اندازه ای نیز ملاحت و طنز خود را حفظ کند. همه سوال اینجاست که آیا "دردسر والدین " موفق شده به این مهم دست یابد؛ بیشترین امتیاز "دردسر والدین " از داستان ویژه آن است جمع کردن دو خانواده متفاوت در زیر یک سقف وبزرگنمایی اتفاقات پرشماری که می افتد، همه و همه می تواند برای مخاطب جذاب باشد و همین دلیل ساده سبب شده که کارگردان از همه آویزه ها برای جلب نظر مخاطب استفاده کند و البته نتیجه کار به اثری مفرح و قابلقبول تبدیل شده است.طنز دردسر والدین " بی شباهت به طنز فیلمهای ایتالیایی نیست و به نوعی یادآور کمدین هایی چون توتو و آلبرتوسوردی است . اگر در فیلمها یک موقعیت ویژه باعث خلق طنزی شگفت می شود که مرکز ثقل آن گفتگوست ، مسعود نوابی نیز با استفاده از این اهرم می کوشد داستانش را پیش ببرد؛ ولی نکته اینجاست که نوع گفتاری که در "دردسر والدین " جاری است ، به اندازه موقعیتی که در لحظه فراروی بازیگران قرار می گیرد، قوام یافته و منسجم نیست ، که البته این از معایب سریال نیست ؛ اما آرمانگرایی ، که کار بر محور آن شکل گرفته ، همه چیز را به نوعی قابل پیش بینی کرده است ؛ همان وجهی که انتظار می رفت با وسواس بیشتری به آن پرداخته شود تا این اثر حرفهایی بیشتر از یک سریال معمولی داشته باشد.ویژگی ها، تفاوت ها، تضادها، دعواها و خلق و خوی دو خانواده به نحو مطلوبی به ذائقه مخاطب ایرانی ما نزدیک شده است حتی ماجراهای فرعی در حاشیه قصه اصلی نیز به منظور پررنگ شدن قصه و تم اصلی داستان طرح ریزی شده است مثلا کشمکش دختر بزرگ مرد و تصویر دنیای خاص او و دعوای همیشگی میان پسرهای خانواده ، علتی است برای ایجاد حوادث امروز بزرگتر که زنجیروار به هم مربوط شده اند با وجود آن که بنمایه سریال ، فقط استعداد غریبی برای تبدیل شدن به یک اثر طنز دارد؛ اما هیچ گاه به چنین ورطه ای نمی افتد و وجوه دیگر خود را حفظ می کند.مسعود نوابی پس از این که مجید قاری زاده به علتی نتوانست یا نخواست کار را دنبال کند، تصویربرداری کار را که کمی از آن انجام شده بود، از ابتدا شروع کرد و البته ترکیب بازیگران انتخاب شده را نیز تغییری نداد در این میان ، حضور مهران مدیری به عنوان ایفاگر یکی از نقشهای اصلی و جدی کار، تا اندازه ای تعجب آور بود او پس از پایان یکی از برنامه های طنز تلویزیون ، یکباره جلوی دوربین نوابی آمده و تلاش کرده بود نقشی متفاوت با آن چه که مخاطب تاکنون از او در ذهن داشته است ، بیافریند؛ نقش پدری میانسال که میان خواسته های فرزندان نوجوانش و تمایلات شخصی خود سرگردان مانده است ، که منصفانه باید گفت بخوبی از پس آن برآمده است.دردسر والدین نه سریالی پرطمطراق با پیامهای آن چنانی و دور از ذهن برای مخاطب است و نه اصلا چنین ادعایی دارد در حقیقت بیشتر کوشش کارگردان صرف روایت درست قصه شده است و چنان که می دانیم وقتی قصه ای درست روایت شود خود به خود حرف اصلی اش را به مخاطب منتقل خواهد کرد اتفاقی که در مجموعه تلویزیونی دردسر والدین شاهد آن هستیم.