تلویزیون ، سبک زندگی سالم را آموزش دهد

دیروز روز جهانی خانواده بود و تلویزیون برنامه هایی به مناسبت این روز روی آنتن فرستاد.

کد خبر: ۶۵۴۲۸

خانواده کوچک ترین و در عین حال مهمترین واحد تشکیل دهنده پازل اجتماع است . اهمیت این جمع کوچک از آنجا ناشی می شود که فرد، بسیاری از توانایی ها و دانسته های خود را در این محیط فرا می گیرد و سپس به عرصه اجتماع پا می گذارد و اما رسانه ها و بخصوص تلویزیون نیز در این پروسه نقش بسیار مهم و تاثیرگذاری بازی می کنند و این از آنجا پیداست که بسیاری از برنامه های این رسانه در یک تقسیم بندی کلی تحت عنوان برنامه های خانوادگی نام برده می شوند. مدیر گروه خانواده شبکه یک سیما اعتقاد دارد فلسفه وجودی برنامه هایی تحت عنوان خانوادگی در درجه اول برای تاکید بر اهمیت و استحکام آن است ؛ چیزی که در فرهنگ ایرانی و اسلامی ما بشدت بر آن تاکید شده است . وی عقیده دارد، محور برنامه های خانوادگی باید جوری باشد که فقط به فرد و موضوع خاصی پرداخته نشود و همه اعضای خانواده تمایل داشته باشند با موضوعات آن درگیر شوند. مسعود یمینی هم تحکیم خانواده ، ایجاد فضای شاد و مفرح و آموزش خانواده برای هنجارسازی های مثبت را از وظایف اصلی چنین برنامه هایی می داند. قائم مقام گروه اجتماعی شبکه تهران تهیه کننده تنها برنامه خانوادگی این شبکه یعنی «به خانه برمی گردیم» است . یک عضو گروه طرح و برنامه گروه خانواده شبکه یک هم ضمن ارجح دانستن مرکزیت تربیت برای حضور و ورود افراد به جامعه می گوید: وقتی قرار است صدا و سیما دانشگاه باشد، باید این کار را از خانواده آغاز کرد. در این برنامه ها هم مهمترین مساله ، حفظ اساس خانواده و مستحکم کردن چارچوب های آن است . رضا رئیسی اضافه می کند: اگر تعریف هر چیزی ناقص باشد، در عمل به مشکل برمی خوریم . مخصوصا در مورد این مقوله که مقوله پیچیده ای است ، مثلا یک زن ممکن است در قالب همسر، مادر و یا خواهر نقشهای متفاوتی داشته باشد. از نگاه مدیر گروه خانواده شبکه یک سیما ، مهمترین وظیفه برنامه خانوادگی پرداختن به سبک زندگی است : برنامه های خانوادگی بیشتر باید بهداشت روانی و جسمانی مخاطبانشان را بهبود ببخشند و خانواده را به سمتی پیش ببرند که کلیت آن برای جامعه مفید باشد. ... به نظر می رسد شکل و صورت کلی برنامه های خانوادگی تا اندازه ای تکراری شده است . وجود بخشهایی متنوعی که کم و بیش به آنها اشاره شد ، استفاده از قالب ترکیبی و دعوت از کارشناسان مختلف در زمینه های گوناگون ، ساختار این برنامه ها را هرچند محتوای نو و جدیدی داشته باشند ، تکراری جلوه می دهد و برای همین گذشته از مسائل هنری ، از میزان مخاطبان این برنامه ها که می توانند در جایگاه خودشان بسیار مفید باشند، کم می کند. رضا رئیسی در این باره می گوید: «هر چیزی تعریفی دارد که اگر آن تعریف ناقص باشد، در عمل به مشکل برمی خورید. در این برنامه ها نیز مسائلی مثل بودجه و یا عدم حضور مشاوران و کارشناسان خبره در کنار کار تولیدی به محتوا آسیب می رسانند. ضمن این که وجود یک ناظر کیفی به عنوان کسی که کارشناسانه به ساختار کار دقت می کند، ضروری به نظر می رسد». وی اضافه کرد: بخشی از مشکل هم به این برمی گردد ، عواملی که در یک کار خانوادگی فعالیت می کنند ، خودشان تعریف و شناخت درستی از این مقوله حساس ندارند. تهیه کننده «به خانه برمی گردیم» عوامل یک برنامه و سلایق و توانایی ها و تحصیلات آنها را اولین شرط تولید یک برنامه کیفی مطلوب می داند و از ابزار ، امکانات و پشتیبانی به عنوان دومین پاداش این ماجرا یاد و اشاره می کند: «برنامه های شبکه های مختلف با توجه به تعریف اصلی شبکه ها باید جهت دهی شوند». مسعود یمینی ، نوآوری با حفظ این پارامترها را برای برنامه سازی در این مقوله بسیار لازم می داند و اضافه می کند: فکر خوب فقط یک ضلع این مثلث را تشکیل می دهد و فقط با وجود آن کار خیلی جلو نمی رود. رضا رئیسی هم با تاکید بر رعایت یک تعریف و شناخت مشترک از این مقوله توسط عوامل از تغییر مدیریت های پیاپی مدیر گروه خانواده در چند ماه اخیر به عنوان یکی از دلایل اصلی افت کار «سیمای خانواده » شبکه اول یاد می کند و می گوید: بیش از هر چیز باید ظرافت های کار را در نظر گرفت و در بخش محتوایی بسیاری از مشکلات را رعایت کرد. وی تلاش و کوشش برای جبران ازهم گسیختگی ارتباطات اعضای خانواده با یکدیگر، تقویت حس امیدواری نسبت به آینده و مبارزه با ترویج یاس و نومیدی در جامعه و تلاش برای تقویت اطمینان اعضای خانواده به یکدیگر را از مهمترین سرفصل هایی می داند که باید در بخش کیفی به آنها توجه کرد. پیشنهاد او در بخش ساختاری هم پربیراه نیست : بودجه ای که برای این قبیل کارها در نظر گرفته می شود محدود است و اجازه کار عالی را نمی دهد. بنابراین برای پر شدن آنتن مجبور می شویم به هر برنامه ای رضایت بدهیم .