رویای شیرین آسیایی تراکتورسازی

به نظر می‌رسد ایده‌ها و اظهارات جواد کاظمیان در روزهای بعد از آن مسابقه تصحیح باور فوق و نگاهی منطقی‌تر به ماجرا بوده باشد. مهاجمی که به دلیل سابقه چهار سال بازی در لیگ امارات و ده‌ها بازی در پرسپولیس و همچنین تیم ملی، دیدگاه بهتری از ویژگی‌های فوتبال بین‌المللی از جمله برخوردهای آسیایی دارد، گفته است
هر چند تراکتورسازی به دلیل شور و شوق بی‌نظیر هوادارانش در تبریز قادر به غلبه بر هر تیمی در آسیاست، اما بازی‌های خارج از خانه بحث کاملا متفاوتی خواهد بود واگر تیم تونی اولیویرای پرتغالی می‌خواهد در رقابتی سخت با حریف اماراتی و همچنین الشباب عربستان ـ که در دیدار نخستش الجیش قطر را صفر بر 2 برده است ـ جواز صعود از گروه اول آسیا را دریافت کند، باید فکری اساسی به بازی‌های خارج از خانه‌اش کند. کاظمیان افزود: «ما با همین الجزیره در امارات مشکلات زیادی خواهیم داشت، زیرا زمین آنها هموار و برای اجرای بازی‌های زمینی دلخواه آنان ایده‌آل است، حال آن‌که کیفیت بد و متفاوت زمین تبریز این امکان را از آنها می‌گرفت و به نفع ما تمام شد.»

مساله مورد اشاره کاظمیان احتمالا به دیدارهای تراکتورسازی با الشباب در عربستان و الجیش در قطر هم بسط خواهد یافت و از آنجا که امکان سفر وسیع هواداران تراکتورسازی به این کشورها به سبب گرانی مخارج سفر وجود ندارد، این تیم سلاح بزرگ اصلی‌اش را هم ـ که هشتم اسفند به بهترین شکل طی مصاف خود با الجزیره از آن سود جست ـ در دیدارهای مورد بحث در اختیار نخواهد داشت. همه اینها می‌گوید تراکتورسازی باید از حالا تدابیر و سلاح‌هایی اضافی بویژه برای مسابقه‌های خارج از خانه‌اش اتخاذ و تامین کند و کلاس بازی خود را بالاتر ببرد هر چند پیروزی یک بر 3 برابر الجزیره‌ای که طی چهار بار رویارویی‌اش با استقلال در سال‌های اخیر حتی یک بار هم شکست نخورده و به سه تساوی و یک برد نایل شده بود، به خودی خود نتیجه‌ای قابل توجه و امیدآفرین است.

تراکتورسازی برای این که راه طولانی فرارویش را در لیگ قهرمانان آسیا 2013 به سلامت طی کند، سرمایه‌های انسانی قابل توجه؛ اما احتمالا ناکافی و صاحب برخی نقایص را در اختیار دارد. مهدی ثابتی درون دروازه و نصرتی و اسدی در خط دفاعی برابر الجزیره خوب بودند، اما خود نصرتی با آن دریای تجربه‌اش می‌داند دیدارهای بعدی بویژه مراحل حذفی جام برابر رقبای تند و تیز شرق آسیایی می‌تواند بسیار متفاوت و مرگبار باشد.

به شهادت وقایع مسابقه اخیر با الجزیره، تراکتور هافبک‌های دونده و آگاهی را در اختیار دارد اما مهدی کریمیان، مصطفی کریمی و مهدی کیانی یا باید سطح بازی خود را بسیار ارتقا بخشند یا اولیویرا برای مرحله حذفی جام که شروع آن زودتر از اوایل خرداد 92 و ادامه آن زودتر از شهریور 92 نخواهد بود، نفراتی تازه را به این خط بیفزاید. خط حمله تراکتورسازی به لطف حضور امثال سیدمهدی سیدصالحی، فلاویو لوپز و البته کاظمیان از توش و توان کافی بهره‌مند است، اما همان طور که پیشتر آمد اگر این خط بدرستی از سوی هافبک‌ها تغذیه نشود، توانایی‌اش در گلزنی بی‌حاصل خواهد ماند و تراکتور از این حسن بالقوه بهره چندانی نخواهد برد.

بازی هشتم اسفند تراکتورسازان با الجزیره شیرین‌ترین رویاها را در سر آنان نشانده است، اما تحقق آن بسیار سخت‌تر از آواهای پرشوق هواداران و غریو شادی‌‌ است که هر هفته در تبریز در زمان مسابقه‌های این تیم می‌شنویم. در حقیقت، قضیه به همان سادگی نیست که نشان می‌دهد و لابد اولیویرای حرفه‌ای و کهنه‌کار نیز این را نیک می‌داند. با این حال، او و یارانش می‌توانند با این شروع خوب و امیدساز به سوی سنگرهای بعدی هم خیز بردارند و اگر قهرمان نمی‌شوند ـ همان‌طور که همگی امید آن را داشته‌ایم ـ لااقل تبدیل به پدیده این دوره از رقابت‌ها شوند.

وصال روحانی / جام‌جم