ورزش دلی
البته واضح و مبرهن است که ورزش در کشور ما اصولا دو نوع است؛ نوع اول: ورزشهای رسمی و رسانهای و متصل به شیر نفت و بیتالمال و حامیان میلیاردی و البته مورد توجه عوام و خواص که در کشور ما عبارتند از فوتبال و کمی هم کشتی.
ورزشهای نوع دوم هم ورزشهای مهجور و دیدهنشدهای است که در پشت پرده و سایه ورزشهای رسمی و رسانهای گاهی بسختی به حیات نباتی خود ادامه میدهند و توجه و پول و رسانه هم ندارند.
این دسته دوم، «ورزشهای دلی» است که بیشتر به همت و حمیت «یک نفر» وابستهاند تا دفتر و دستک و بودجه و مناسبات و ... یکی از این نوع دومیها، این ورزشهای حیات نباتی، ورزش رزمی «کیکبوکسینگ» است، ترکیب و میکسی از «بوکس و موایتای و کاراته»، 30 سال است که این ورزش اختراع شده و صمد کریمپور همین چند روز پیش، قهرمان مسابقات کیکبوکسینگ کاپ آزاد اروپا در گرجستان شد.
این عکسی را هم که مشاهده میکنید، صحنه گرفتن کاپ قهرمانی توسط کریمپور به اسپانسری یک قهوهخانه تبریزی است، آدم میماند متحیر که همت و تلاش کریمپور را بستاید و از بردن یک مدال طلایی برای وطن و بر سر زبان افتادن نام ایران در یک رقابت بینالمللی خوشحال شود یا اینکه مرام و معرفت قهوهخانه و قهوهچی تبریزی را در حمایت کردن این رشته ورزشی ستایش کند.
در پس صورت ظاهری این عکس معنادار چیزهای دیگری است، آن پرچم ایران و «مدال»؛ مدال نشانه افتخار یک ملت است، ولو از جنس حلبی و برنز و آب طلا باشد، راستی فوتبال نفتی ما چندبار برای ایران «مدال» آورده است؟
بهمن هدایتی - جامجم
گفت و گو
