زنان، راویان تازه نفس

همه آثار به یاد ماندنی تلویزیونی و سینمایی یک نقطه مشترک به نام فیلمنامه‌ خوب و جذاب دارد. هسته اولیه جذابیت یک اثر نمایشی به فیلمنامه آن برمی‌گردد.

تا‌کنون فیلمنامه‌های زیادی به نگارش درآمده‌اند که به واسطه آنها آثار نمایشی بسیاری نیز تولید شده‌ است اما شاید بتوان گفت بیشتر این فیلمنامه‌ها توسط مردان نویسنده به نگارش در آمده است.

این موضوع شاید در نگاه اول نکته‌ای را یادآور نشود، اما همچون سایر حیطه‌های اجتماعی که با وجود و ورود زنان به تکامل می‌رسد، فیلمنامه نویسی نیز از آن دسته مهارت‌های شغلی است که برای تنوع و جذابیت بیشتر به ورود هر چه بیشتر زنان به این عرصه محتاج است.

خصوصا اگر موضوع و محتوای آن اثر به مسائل زنان مربوط باشد. این جمله به این معنی نیست که اگر قرار باشد، فیلمنامه‌ای نوشته شود، حتما باید کسی آن را بنویسد که آگاه به همه ویژگی‌های ذاتی شخصیت‌هایش باشد. اما بر کسی هم پوشیده نیست که اگر این اتفاق بیفتد یک امتیاز محسوب می‌شود.

نمونه‌اش هم مجموعه تلویزیونی «خانه‌ام اینجاست» که قرار است 9 فیلمنامه‌نویس زن کارنگارش این مجموعه 13 قسمتی را انجام دهند؛ مجموعه‌ای که قرار است راوی بخشی از زندگی 13 زن باشد که در طول سال‌های دفاع مقدس به نوعی با جنگ مرتبط بوده‌اند.

این اولین‌بار است که گروهی از زنان فیلمنامه‌نویس برای خلق یک مجموعه تلویزیونی گرد هم آمده‌اند. جدای از این‌که این اتفاق به‌خاطر وجود یک ذهن جمعی هماهنگ می‌تواند اثر جذابی را عرضه کند، این‌ گروه از نویسندگان برای ترسیم ویژگی‌های افتخارآفرین هم جنسانشان بهترین واژگان را نیز انتخاب خواهند کرد و این موضوع در تلویزیون اتفاقی تازه و شگرفی است.

شگرف از آن جهت که نوشتن فیلمنامه این اثر برای زنان نویسنده فرصتی ایجاد می‌کند تا شخصیت‌هایی بیافرینند که زیر و بم و پیچیدگی‌های کاملا حساب شده‌ای دارد و بر دل مخاطب خواهد نشست.

حساب شده از این جهت که ناشی از درک آفریننده یک اثر از خصوصیات ذاتی شخصیت‌هایی است که خلق می‌کند.

مهراوه فردوسی - گروه رادیو و تلویزیون