جنگل‌ها بزرگ شده‌اند یا آب رفته‌اند

آمار قبلی را مرجع ملی جنگل کشورمان ارائه داده بود و اظهارنظر فعلی متعلق به رییس سازمان حفاظت محیط‌ زیست است؛ همان کسی که قاطعانه از کم شدن مساحت جنگل‌های ایران حرف می‌زند و در اظهارنظری دور از انتظار اعلام می‌کند که در سال‌های اخیر همه مسوولانی که دستی در حفاظت از طبیعت داشته‌اند، فقط مشغول رفوگری بوده‌اند.

حرف‌های محمدی‌زاده البته حرف‌های قابل تاملی است، ولی با این حال واژه رفوگری می‌تواند بهترین واژه برای توصیف عملکرد دستگاه‌های متولی حراست از محیط ‌زیست و منابع طبیعی کشور باشد، چون تخریب‌های انجام شده در گوشه‌گوشه طبیعت ایران چاره‌ای جز رفوگری باقی نگذاشته است.

اما سوال این است که اگر تخریب‌های گسترده به ویژه در جنگل‌ها همیشه کتمان یا تعدیل می‌شده، حالا چرا به این وضوح از آن حرف زده می‌شود؟

ما رسانه‌ای‌ها همیشه از اوضاع نابسامان جنگل‌ها نوشته‌ایم، از این‌که چیزی نمانده تا جنگل‌های زاگرس به افسانه‌ها بپیوندد، از این‌که آن روز که جنگل‌های هیرکانی قامتشان زیر فشار بهره‌برداران له شود، زیاد دور نیست و از این‌که اگر رشد اسکله‌ها و تردد نفتکش‌ها در خلیج فارس در کنار سرگردانی نخاله‌های ساختمانی و پسماندهای خانگی و صنعتی در سواحل جنوبی کشور همچنان ادامه پیدا کند، از جنگل‌های حرا نیز جز منظره‌ای تخریب شده باقی نخواهد ماند.

پس برای آنهایی که دغدغه طبیعت دارند، آب رفتن جنگل‌های کشور اگر چه دلهره‌آور است، اما موضوع جدیدی نیست.

آنچه تازه است تولد امیدوارکننده آمارها، عمر کوتاه و کم‌ثمرشان و مرگ زودهنگامی است که حاصلش تناقض‌گویی میان مسوولان و آشفته شدن ذهن شنوندگان است.

مریم خباز - گروه جامعه