آموزش به سبک «آقای دلواپس»

درست روبه‌روی او صاحب مغازه‌ای بی‌توجه به نگاه ناباور عابرین با مشتری دعوا می‌کند... این بی‌توجهی‌ها آن‌قدر زیاد شده است که گاهی خجالت می‌کشیم این رفتارها در آینه‌ای مثل تلویزیون باز تابانیده شود. در واقع ما وارث معضلاتی هستیم که خود بر خود تحمیل کرده‌ایم و گریزی از آن نیست. وقتی به خیابان می‌رویم یعنی پا به خانه دوم خود گذاشته‌ایم؛ جایی که به ناچار بخش زیادی از روز خود را در آن سپری می‌کنیم و البته در آنجا گاه شاهد ناهنجاری‌های بسیاری هستیم. برنامه آقای دلواپس که چندی است از شبکه سوم سیما پخش می‌شود، با همین نیت تهیه شده یعنی نشان‌دادن رفتارهای خودمان در قاب تصویر. کاری که برنامه «آقای دلواپس» سعی در القای آن دارد، زنده‌کردن حسی در ماست تا اگر بخواهیم دفعه بعد برای رسیدن به قرارمان حقوقی را نقض کنیم یاد تصویر خود یا دوستانمان بیفتیم که شب پیش در تلویزیون دیده‌ایم و شرم‌زده شویم و این همان رسالتی است که این برنامه به نوعی انجام به آن را به دوش می‌کشد. یعنی بیرون کشیدن پلیس درونی هر فرد. صمیمیت و غیرمنتظره بودن برنامه همراه با ته‌مایه‌های طنز که لازمه کار محسن حاجیلو، نویسنده و کارگردان این برنامه است، تاثیر زیادی بر بینندگان می‌گذارد. به آنها یادآور می‌شود که کسی هست که دلواپس و نگران بی‌توجهی‌های آنهاست. چه خوب است از این دست برنامه‌ها که بدون هزینه هنگفت و با هدف فرهنگ‌سازی در تلویزیون ساخته می‌شود، بیش از این حمایت شود و از سازندگان ایده‌های خلاق که در نهایت به آرام و زیبا شدن فضای شهری ما منجر می‌شود، تشکر کرد، زیرا هر شهری در کنار ساخت فضاها و کالبد شهر، نیازمند برقراری روابط معقول بین محیط طبیعی و فیزیکی با وضع اجتماعی و فرهنگی آن است تا این‌دو در کنار هم به آرامش بیشتر شهر کمک کنند.

مهراوه فردوسی / جام‌جم