فیلمی که سینمای مستقل را خلق کرد

به گفته خود تارانتینو، این فیلم ورژن تارانتینو از فیلم «کشتن» استنلی کوبریک است. در این فیلم دزدی که سوژه اصلی است نشان داده نمی‌شود. هرچند تارانتینو از کمبود بودجه به عنوان دلیل اصلی نبودن این صحنه در فیلم نام برده بود، اما در واقع از این کار خوشحال بود و دوست داشت به نوعی تماشاچی‌ها را درگیر کند. او این کار را با کار یک رمان نویس مقایسه می‌کند و می‌گوید که فیلم درباره چیزی است که دیده نمی‌شود و این‌که خود او می‌خواست که «با یک ساعت و زمان واقعی بازی کند نه این‌که گذشت زمان مانند یک فیلم معمولی باشد.»

سرقت ناموفق باعث می‌شود تا گروه دزدان در یک انباری جمع شوند و به این نتیجه برسند که باید یک جاسوس آنها را لو داده باشد و از اینجاست که پیدا کردن جاسوس به سوژه اصلی بدل می‌شود. فیلم سگ‌های انباری الگویی برای دیگر فیلم‌های مستقل سینما شد و به عنوان کلید تحول سینمای مستقل به حساب می‌آید. این فیلم در قسمت خارج از مسابقه در جشنواره فیلم کن 1992 به نمایش درآمد و سال 1993 هم جایزه منتقدان جشنواره یوباری را دریافت کرد.

تارانتینو که یکی دو سال پیش ساخت فیلم دیگری را شروع کرده بود که هیچ وقت هم به انتها نرسید، با سگ‌های انباری به سرعت معروف شد.

دقت در انتخاب موسیقی یکی از شاخصه‌های آثار تارانتینوست و خود او بارها گفته که ساخت یک فیلمش بستگی به گرفتن امتیاز استفاده از فلان موسیقی برای اجرا در فیلم داشت. موسیقی اصلی فیلم سگ‌های انباری که در دسته فیلم‌های پست مدرن جای می‌گیرد، هم ترانه‌ای به نام «گرفتار در میان راه تو» است که در دهه 70 ساخته شده است. زبان روایی این فیلم را که ترکیبی از فیلم‌های نوآر، گنگستری و سینمای اکشن با مایه‌های طنز است، می‌توان درفیلم‌های بعدی او مثل «قصه‌های عامه‌پسند» و «بیل را بکش» هم دید. با وجود این‌که تارانتینو به صورت تجربی، سینما را یاد گرفته، اما هم سابقه بازیگری و فیلمنامه‌نویسی و هم کارگردانی دارد. او با نوشتن عشق حقیقی در سال 1992 وارد این عرصه شد. «قاتلین بالفطره» او را هم الیور استون به فیلم درآورد. تارانتینو به عنوان یکی از چهره‌های شاخص موج نوی سینمای آمریکا شناخته می‌شود.

آرزو پناهی / جام‌جم