داستان فرش‌های بلژیکی و آلمانی

واردات آسان فرش‌های ماشینی از اروپا و دیگر کشورها با قیمت‌هایی مناسب در حالی صورت می‌گیرد که بخش عمده‌ای از مردم به دلیل بالا بودن قیمت فرش‌های دستباف ترجیح می‌دهند (به عبارتی مجبورند) فرش‌ماشینی در خانه‌هایشان داشته باشند با این حال کارخانه‌های تولید فرش در کشور نه تنها از حمایت سیستم دولتی بی‌بهره‌اند بلکه با واردات آسان فرش گرفتاری‌های دوچندانی هم پیدا می‌کنند و بخش بزرگی از بازار را از دست می‌دهند.

البته این نگاه صرفا یک نگاه اقتصادی به داستان این روزهای فرش است و باید توجه داشته باشیم که فرش حتی از نوع ماشینی‌اش تنها یک کالای اقتصادی نیست و جزئی از هنر و هویت شرقی و ایرانی ما محسوب می‌شود و قطعا آسیب‌های فرهنگی آن هم با جایگزینی فرش‌های مدرن و اروپایی به جای طرح‌های ایرانی در گذر زمان خودش را نمایان خواهد کرد.

از سوی دیگر وقتی به صنعت خودروسازی نگاه می‌کنیم با این که ما در این صنعت نه هویت، نه پیشینه و نه تاثیرگذاری خاصی در جهان داشته‌ایم، سیاستگذاری‌های متعددی برای حمایت و تقویت آن انجام داده‌ایم که یکی از آنها محدودیت‌هایی است که در واردات خودرو در نظر گرفته شده است.

البته این داستان یعنی فقدان کنترل مناسب واردات، تنها محدود به فرش نمی‌شود و شاید اهمیت مطرح شدن فرش به دلیل آسیب دوجانبه اقتصادی و فرهنگی آن باشد وگرنه نمونه‌های متعدد دیگری هم در این زمینه وجود دارد که امروزه دیگر هیچ ردپایی از تولیدات داخلی در این حوزه‌ها باقی نمانده است.