روح کودک ،به امید و خوشبینی نیاز دارد

امید و خوشبینی به آینده ، یکی از اصولی ترین عواملی است که باعث موفقیت انسان ها در زندگی می شود و این اصل باید از همان دوران کودکی در کودک ایجاد شود؛ زیرا انگیزه ای برای پویایی و موفقیت وی در تمام مراحل سخت زندگی خواهد بود این امر وظیفه والدین مسوول است که با در نظر گرفتن روحیه و شخصیت کودک خود و در دنیای پرمخاطره امروز، امید را با زندگی فرزندان خود عجین کنند.به اعتقاد کارشناسان ، بدترین چیز آن است که کودک فکر کند سیل و جنگ و زلزله و سایر حوادث امروز ، همه چیز را از او خواهد گرفت و دیر یا زود زندگی اش را تهدید خواهد کرد.احساس امنیت از مهمترین اصولی است که باید از طرف والدین به کودک ابراز شود و او از هر جهت امنیت را حس کند. او باید بداند که والدین هر کاری می کنند، برای این است که او در برابر خطرات مصون باشد به تغییرات رفتاری کودکتان به دقت توجه کنید. کودک شما یا آرام است یا حالت تهاجمی دارد کودک مضطرب ممکن است با مشکلات کم خوابی یا کمبود اشتها مواجه شود تغییرات رفتاری کودک نشاندهنده استرس و نگرانی است در رفتارهای او دقیق و علت اضطرابش را جویا شوید مطمئن باشید که شما اگر با صبر و حوصله با کودکتان صحبت کنید، او حتما مشکلش را با شما در میان خواهد گذاشت.همزیستی مسالمت آمیز را از همان ابتدای کودکی به کودکانتان بیاموزید تا بدانند که در این روزگار خشن چگونه با همنوع خود زندگی کنند کودکان نیاز دارند که راههای همزیستی مسالمت آمیز را در کنار یکدیگر و والدین خویش بیاموزند. به آنان یاد دهید که چگونه عصبانیت خود را کنترل کنند داشتن روابط خوب و انسانی را برای آنان توجیه کنید و از بدرفتاری و توهین به آنان بپرهیزید.به کودکان خود بیاموزید که چگونه در برابر سختی ها و مشکلات و مخالفت ها مقاومت کرده و راه حل های درست و اساسی را برای حل مشکلاتشان پیدا کنند و به عقاید و افکار دیگران ، -حتی اگر با عقاید آنها مغایرت دارد - احترام بگذارند.پدر و مادر باید محیطهای دوستانه را در جمع کودکانشان به وجود بیاورند تا آنان صحبت کردن را از همان سنین کودکی بیاموزند. مسوولیت هایی را به عهده کودکان بگذارید و به آنان بیاموزید که چگونه و هماهنگ با هم ، برای رسیدن به یک هدف مهم ، کار و فعالیت کنند.به افکار و عقاید کودکان خود احترام بگذارید و فعالیت های آنان را هدفمند کنید.احساس عجز و ناتوانی هنگامی به کودک دست می دهد که اتفاقات ناگواری مثل جنگ ، زلزله ، تخریب و کشتار بی رحمانه را در اطراف خود یا از طریق تلویزیون می بیند یا می شنود. دیدن تصاویر ناامیدکننده مردم بدبخت و درمانده که خانه هایشان خراب شده است ؛ تصاویر کودکان بی سرپرست که شاید همسن و سال او هستند، او را به این فکر می اندازد که وظیفه او در قبال آنان چیست و او چه کاری باید انجام دهد. وقتی که کودک احساس کند کاری از دستش برنمی آید، بسیار ناامید می شود و احساس عجز و ناتوانی می کند و به فکر فرو می رود. والدین باید در این زمان با کودکان خود صحبت کرده و آنان را متقاعد کنند که نیک اندیشان جهان دور هم نشسته و در زمینه صلح و بازگشت آرامش به کشورهای درگیر، تلاشهایی انجام میدهند.به کودک خود بگویید که او هم می تواند در زمینه کمک به همنوع خود حرکتی بکند؛ او می تواند برای کودک آسیب دیده همسن و سال خود در افغانستان یا فلسطین نامه بنویسد و با آنان همدردی کند؛ او می تواند با کشیدن نقاشی و نوشتن شعر یا کمکهای مالی به آوارگان جنگی ، همدردی خود را به آنان ابراز کند.احساس عجز و ناتوانی کودک ، با کمک کردن به دیگران کمتر می شود. کودکان احساسات پاک و قابل احترامی دارند و با هر حادثه کوچکی متاثر می شوند امید، بزرگترین پشتوانه زندگی است که در سختی ها و پستی و بلندی های زندگی ، انسان را یاری می کند. چه بهتر است والدین از همان دوران کودکی ، ارتباط کودک خود را با خدا تقویت کنند تا کودک بداند که با وجود تمام مشکلات و سختی ها، نیرویی فراتر قدرت تمام انسان ها وجود دارد که همواره حامی اوست و در بدترین شرایط به انسان کمک می کند.وقتی فرزند شما احساس یاس و ناامیدی می کند، می توانید نمونه ای از نشانه های قدرت خداوند را به او نشان دهید و ایمانش را تقویت کنید این نصایح شما کودک را آرام خواهد کرد و او را به تفکر وا میدارد.