آمدیم تا بچه‌های دیروز را خوشحال کنیم

همان حسی که در گذشته داشتم که حس علاقه به بچه‌ها و لذت اجرای برنامه کودک و خردسال است، البته اجرای برنامه بچه‌های دیروز چون به نوعی یادآور خاطره‌های خوش گذشته است، جذابیت کار ما را دوچندان می‌کند.

من بازخورد این برنامه را بیشتر در بزرگسالان می‌بینم و این برنامه برای بچه‌های دیروز تاثیرگذار است چون آنها با دیدن برنامه‌های دوران کودکی خود احساس لذت می‌کنند، بچه‌ها هم بیشتر با دیدن خوشحالی بزرگ‌ترها احساس خوشایندی دارند، برخی هم به توصیه بزرگ‌تر‌ها و اشتیاق آنها به دیدن این برنامه ترغیب می‌شوند.

بچه‌های من شاید خیلی به خاطره‌انگیز بودن کار توجه نکنند البته به دلیل این که همیشه مادرشان را می‌بینند، اجرای متفاوتی شاید برایشان به نظر نرسد و این مساله خیلی عادی باشد.

در دوران ما گویندگان و مجریان خیلی با آرامش و ساده برنامه اجرا می‌کردند، اما امروز اجرای برنامه‌های کودک خیلی پر سر و صدا شده است و برنامه در یک فضای شلوغ و پرهیجان اجرا می‌شود، برخلاف گذشته دکورهای خیلی متنوع و مختلفی برای کار در نظر می‌گیرند، اگرچه بچه‌های امروز هیجان را خیلی دوست دارند، ولی نمی‌دانم این همه هیجان که مجریان جوان ما در حین اجرای برنامه دارند واقعا لازم است یا نه؟

تا حدودی لازم است، اما با زیاده‌روی در آن موافق نیستم. الان بیشتر بچه‌ها با دیدن این هیجانات دوست دارند خودشان هم در آن فضا باشند و این همه علاقه آنها برای رفتن به برنامه‌های مختلف کودک و نوجوان هم ناشی از این هیجانات است.

این جریان تقریبا 10 سال پیش آغاز شد از زمانی که بچه‌ها با بازی‌های رایانه‌ای آشنا شدند و اکثر آنها به بازی‌های خشونت‌آمیز علاقه بیشتری نشان دادند، شاید این کار باعث شد که برنامه‌سازان احساس کنند چون بازی‌های کامپیوتری خشونت‌آمیز مورد استقبال بچه‌ها هستند، این نوع کارتون‌ها هم می‌توانند مورد توجه بچه‌ها قرار گیرند، به نظر من اگر قرار بود بچه‌ها با دنیای خشونت هم آشنا شوند ، اینها برایشان کافی است و ما باید ببینیم که چه نوع برنامه‌هایی برای روحیات بچه‌ها لازم است و به سمت همان کارتون‌ها و فیلم‌های کودک برویم.

این به خاطر تنوع و زیادی برنامه‌های امروز است، چون در سال‌های گذشته با وجود 2 شبکه تلویزیونی، در روز فقط یک ساعت برنامه کودک پخش می‌شد، اما الان با تعدد شبکه‌های تلویزیونی در طول روز بیش از 5 ساعت برنامه کودک و خردسال پخش می‌شود، این مساله باعث دور شدن تمرکز بچه‌ها از یک برنامه خاص است.

ما سعی کردیم در همان فضا و دکور قدیمی و با همان حال و هوا این برنامه را اجرا کنیم و با یادآوری روحیات خوب گذشته و لحظه‌های به یاد ماندنی آن زمان تلاش کردیم خوشی آن لحظات را حفظ و تکرار کنیم و بگوییم که بچه‌های دیروز نباید احساس کنند که آن دوره گذشته، چون همیشه می‌توان با یادآوری خاطرات خوش گذشته انگیزه بیشتری برای ادامه زندگی پیدا کرد.

این‌که چه برنامه و به دست چه کسی ساخته شود از عهده مسوولیت ما خارج است. ما مجری بودیم و هستیم و به هر حال هربچه‌ای ابعاد مختلفی دارد و می‌توان بعدهای مختلف بچه‌ها را بررسی کرد و براساس اهداف آن برنامه‌ریزی انجام داد، مثلا طراحی یک مسابقه خوب، که بچه‌ها را به فکر و تلاش وادار کند، خیلی لازم است.

من خیلی به عروسک و کارهای عروسکی اعتقاد دارم، البته کار عروسکی که در آن شخصیت‌پردازی خوب و درست صورت گیرد. با وجود یک عروسک در برنامه و متن مناسب و مجری کاربلد می‌توان مجموعه خوبی تولید کرد که کلاه قرمزی،‌ زی‌زی گولو و خیلی از برنامه‌های موفق عروسکی حاصل چنین برنامه‌ریزی ای هستند.

وقتی سن و سال مجری برنامه کودک بالا می‌رود، می‌تواند از خاله به مادر یا مادربزرگ تغییر شخصیت بدهد. بچه‌ها همان گونه که از معلم‌های خود بیشتر از مادر خودشان حرف‌شنوی دارند، از مجری که سن و سال بالایی داشته باشد هم حرف‌شنوی بیشتری دارند. بنابراین مجری که سن بیشتری داشته باشد، بهتر می‌تواند به بچه‌ها و خانواده‌ها کمک کند.