چرا فلامینگوها صورتی هستند؟

برخی از افراد بر این باورند که آنچه بیش از هر عاملی بر رنگ این گروه از پرندگان زیبا تاثیر می‌گذارد، مواد غذایی تشکیل‌دهنده رژیم غذایی این پرندگان است. اما حقیقت این است که به نظر می‌رسد علاوه بر تغذیه عوامل دیگری نیز وجود دارند که می‌توانند بر رنگ این موجودات تاثیر بگذارند.

فلامینگوها از قدیمی‌ترین گونه‌ های پرندگان هستند که ساکن زمین بوده‌‌اند. آنها اغلب از مواد معلق موجود در آب‌ها تغذیه می‌کنند. پاهای بلندشان جستجوی شکار در آب‌های عمیق را امکان‌پذیر می‌کند. گروهی از فلامینگوها از جلبک‌های دریایی، سیانوباکترها و گیاهان تک سلولی تغذیه می‌کنند و این در حالی است که گروهی دیگر موجودات بزرگ‌تری همچون حشرات، بی‌مهره‌گان و ماهی‌های کوچک را طعمه خود قرار می‌دهند.

براساس تحقیقات انجام شده،‌ فلامینگوها براساس موادی که از آنها تغذیه می‌کنند، می‌توانند به رنگ‌های صورتی یا نارنجی و حتی سفید باشند. جلبک‌ها و سخت‌پوستانی که این پرندگان از آنها تغذیه می‌کنند حاوی رنگدانه‌هایی هستند که کاروتنوئید نام دارد. جالب است بدانید جلبک‌های سبز ـ آبی و همچنین میگوهای ساکن آب‌های شور که پرندگان از آنها تغذیه می‌کنند، حاوی بیشترین مقدار از این رنگدانه هستند.

آنزیم‌های موجود در کبد فلامینگوها رنگدانه‌های کاروتنوئید را که وارد بدن آنها شده است، تجزیه کرده و از تجزیه این رنگدانه‌ها مولکول‌هایی به رنگ‌های صورتی و نارنجی حاصل می‌شود که در بال‌ها، منقار و پاهای این پرندگان رسوب می‌کند. به همین دلیل معمولا گروهی از فلامینگوها که از جلبک‌ها تغذیه می‌کنند در مقایسه با فلامینگوهایی که جانوران کوچک ساکن آب‌ها را شکار می‌کنند، بسیار پررنگ‌تر هستند. اغلب برای فلامینگوهایی که در قفس از آنها نگهداری می‌شود، برنامه غذایی خاصی که شامل گونه‌ای از میگوها و افزودنی‌هایی نظیر بتاکاروتن است در نظر گرفته می‌شود. این در حالی است که اگر برنامه غذایی آنها را تغییر دهیم این فلامینگوها به رنگ نارنجی نبوده و رنگ آنها در محدوده‌ای از رنگ سفید تا صورتی کمرنگ متغیر خواهد بود.

فلامینگوهایی که تازه سر از تخم بیرون می‌آورند، پرهایی به رنگ خاکستری دارند و بتدریج براساس مواد غذایی که از آنها تغذیه می‌کنند، رنگ شان تغییر خواهد کرد. هرچه مقدار تغذیه این پرندگان از مواد غذایی حاوی رنگدانه کاروتنوئید بیشتر باشد، تغییر رنگ پرهای آنها محسوس‌تر خواهد بود.

در شرایطی که آنها از موادی تغذیه کنند که بدون این رنگدانه‌ها باشد، پرهای جدیدی روی بدن آنها رشد خواهد کرد که بی‌رنگ است. به عبارت دیگر می‌توان گفت، ایجاد کوچک‌ترین تغییری در برنامه غذایی این پرندگان، این رنگدانه‌ها از طریق پرریزی پرنده از بدن آنها خارج خواهد شد.

ما انسان‌ها نیز از مواد غذایی حاوی کاروتنوئید همانند هویج که حاوی بتاکاروتن است یا هندوانه که حاوی رنگدانه لیکوپن است، تغذیه می‌کنیم، اما از آنجا که زیاد از این مواد غذایی تغذیه نمی‌کنیم، رنگ پوستمان تغییر نخواهد کرد.