ماجرای رمان‌نویسی مهرجویی‌

علاوه بر این که برای دراماتیزه شدن این تک‌گویی یا حدیث نفس ابتدایی خیلی تلاش نشده، حتی بعضی جاها مرز محاوره و نوشتن رسمی و کتابی هم رعایت نشده و اینجا خیلی نمی‌شود، از ظرافت‌های تصویری همیشگی فیلم‌های او سراغ گرفت.

انگار بازیگوشی در این سن و سال هم دست از سر فیلمسازان قدر ما برنمی دارد. آن یکی با شعر شاعران بزرگ شوخی می‌کند و اپرا راه می‌اندازد و بعد این همه سال فیلم تجربی می‌سازد و این یکی هم رمان می‌نویسد. شاید ماجرا برمی گردد به چیزی که ویژه این سن و سال است و تازگی‌ها مد شده که بهش می‌گویند «سندرم».

نویسنده‌های زیادی از ادبیات به سمت سینما آمده‌اند. نمونه‌اش ابراهیم گلستان است. علاوه بر جذابیت سینما، شاید یکی از دلایلش این باشد که ماجراجو بوده‌اند یا خیال می‌کرده‌اند، کارگردان‌ها نمی‌توانند تصورات و تخیلات آنها را خیلی خوب به تصویر بکشند.

ولی این که فیلمسازان قدر و تاثیرگذار ما از سینما به سمت هنرهای دیگر بروند، می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد. یکی این که دوره بازیگوشی هنری‌شان را تا رسیدن به فیلمسازی به عنوان اصلی‌ترین تخصص و علاقه طی نکرده‌اند .

با همه اینها باید صبر کرد تا رمان کارگردان گاو و اجاره‌نشین‌ها و درخت گلابی و لیلا و پری و سارا و بانو و هامون و سنتوری را که به صورت کتاب نهایی منتشر می‌شود، دربیاید و بعد قضاوت کرد. حتی همین فرض حدیث نفس بودن کار باعث می‌شود برای سردرآوردن از دنیای ذهنی فیلمساز خوبمان هم که شده، به خواندن رمانش بیشتر مشتاق باشیم.

جابر تواضعی