کاروان‌ شکست‌ناپذیر

آنهایی که پیش از فرمایشات جناب مهندس درد اعصاب گرفته بودند و غم اشک‌های معصومی، دست شکسته ساعی، دل شکسته سوریان و غرور شکسته کمیته ملی المپیک را می‌خوردند، بی‌جهت دنیا را به خودشان تلخ کرده بودند. ما برنده شدیم و از خیلی‌ کشورها که مدال‌های طلا را برداشتند و به خانه بردند، خوشحال‌تریم. زیرا طلا جمع کردن نوعی دنیادوستی است و همان بهتر که مال‌اندوز نباشیم.

در این روزها که تیم ملی ما سخت به حمایت نیاز دارد، جناب کفاشیان فرموده‌اند اگر پول به فوتبال تزریق نشود، امیدی به پیروزی نیست، البته این هم نوعی چراغ چشمک‌زن یا همان چراغ احتیاط است. باید از همین حالا نگران تیمی باشیم که همه دوست دارند به جام جهانی برود، تیمی که تماشای جام جهانی را برای دوستداران فوتبال ما جذاب‌تر می‌کند، تیمی که اگر در جام جهانی حضور نداشته باشد، همه ما ایرانی‌ها خیال می‌کنیم جام‌جهانی چیزی کم خواهد داشت.

به هر حال با این لیگی که افتان و خیزان پیش می‌رود و با برنامه‌هایی که تیم ملی ظرف 6 ماه آینده پیش رو دارد، گمان می‌رود اگر بازی‌های جام باشگاه‌های آسیا با حضور دو نماینده استقلال  پرسپولیس و سایپا که در مرحله نیمه نهایی است شروع شود، باید شجاعانه آقایان اعلام کنند لیگ تا اطلاع ثانوی تعطیل است. لیگی که مدام باید کرکره‌اش بنا به هر دلیلی پایین بیاید و تعطیل شود، فوایدش بیشتر است.

وقتی ما برای چند نماینده در آسیا، فقط یک زمین داریم و زمانی که برنامه‌ریزان و دست‌اندرکاران به فکرشان نمی‌رسد که این همه، ورزشگاه آزادی را در فواصل نزدیک درگیر نکنند، نتیجه‌اش همین است که کنفدراسیون به شکل تلویحی، باور می‌کند و در می‌یابد رستم هستیم یک دست اسلحه بیشتر نداریم.

بنابراین باید همه از همین ورزشگاه آزادی استفاده کنیم، باید با 4 نماینده در جام باشگاه‌های آسیا، نگران وضعیت حق پخش بازی‌ها باشیم و تهدید کنفدراسیون مبنی بر محرومیت تیم‌های ایران را جدی بگیریم. اگر نمی‌خواهیم فوتبال هم مثل کاروان المپیک بازنده شود، فکری به حال آن بکنیم.