دادِ رسول از دادِ سکو‌ها

جام جم آنلاین – رسول خطیبی بسیار عصبانی است، او اصلا انتظار نداشت تیمش رتبه پنجم جدول باشد و آنگاه از سکو‌ها شعار علیه خودش بشنود. آیا اعتراض سکو‌ها در این مقطع زودهنگام است؟
 
فجر، بدون شکست
فجر شهید سپاسی فصل جدید لیگ برتر را با رسول خطیبی آغاز کرد و تا پایان هفته پنجم هنوز طعم شکست را نچشیده است. با این حال چهار تساوی و تنها یک برد باعث شده تیم شیرازی در هفته‌های ابتدایی نتواند آن‌طور که هواداران انتظار دارند در خانه نتیجه بگیرد. فجر در آخرین بازی خود برابر مس شهربابک به تساوی یک بر یک رسید و با همین امتیاز به رده پنجم جدول رسید. هواداران پرشمار فجر انتظار داشتند این تیم حداقل مقابل مس شهربابک به پیروزی برسد، اما این اتفاق رخ نداد.  تساوی مقابل نماینده شهربابک اتفاق مهم دیشب شیراز نبود. بعد از پایان بازی و در دقایق پایانی بخشی از سکو‌ها شعار‌هایی علیه رسول خطیبی سر دادند و حتی شعار «حیا کن، رها کن» هم شنیده شد. این اعتراض‌ها مستقیم متوجه سرمربی فجر بود و واکنش عصبی خطیبی را به همراه داشت. اعتراض‌ها بعد از سوت پایان نیز ادامه پیدا کرد.  
 
کارنامه ۵ هفته‌ای خطیبی
برای اینکه ببینیم ماجرا چیست ابتدا باید نگاهی به کارنامه ۵ هفته‌ای خطیبی در فجر داشته باشیم. فجر در پنج هفته ابتدایی شکست نخورده و در جمع تیم‌های بالای جدول قرار دارد. برای تیمی همچون فجر رتبه پنجمی رتبه خوبی است. اما ایرادی که به این تیم وارد می‌شود این است که سخت پیروز می‌شود و سخت ۳ امتیاز به دست می‌آورد. البته فجر به زمان نیاز دارد. با این حال هوادار شیرازی ممکن است از تیمش فوتبال تهاجمی‌تر و برد‌های بیشتری در ورزشگاه پارس بخواهد.
 
خطیبی؛ حاضر جواب یا سیاست سکوت؟
آیا سرمربی باید در برابر شعار‌های سکو‌ها خویشتن‌دار باشد و سیاست سکوت در پیش بگیرد یا حق دارد در نشست خبری پاسخ هواداران را بدهد و حاضر جواب باشد؟ البته که خویشتن‌داری معمولاً انتخاب بهتری است. مربی روی نیمکت نماینده باشگاه است و واکنش تند به تماشاگران می‌تواند اعتراض را از سکو به رسانه و سپس به رختکن منتقل کند. از طرف دیگر سکوت هم به معنای پذیرش انتقاد نیست. مربی می‌تواند در نشست خبری با آرامش درباره عملکرد تیم توضیح بدهد، دلایل نتیجه را تشریح کند و از برنامه فنی خود دفاع کند. به هر حال به نظر می‌رسد یک مربی بهتر است وارد جنگ لفظی با سکو‌ها نشود.
 
فجر بدون پیروز قربانی
فصل گذشته پیروز قربانی روی نیمکت فجر نشست و توانست تیم شیرازی را به نتایج قابل توجهی برساند. با وجود عملکرد خوب فصل گذشته دو طرف برای ادامه همکاری به توافق نرسیدند و در نهایت باشگاه سراغ رسول خطیبی رفت. خطیبی نیز پس از بررسی گزینه‌های مختلف با فجر به توافق رسید و قرارداد یک‌ساله امضا کرد.
مقایسه خطیبی با قربانی در چنین شرایطی اجتناب‌ناپذیر است. مربی جدید هنوز در هفته پنجم قرار دارد و نمی‌توان عملکرد او را با مربی‌ای که یک فصل کامل در تیم کار کرده مقایسه کرد. با این حال وقتی هوادار نتیجه فصل قبل را در ذهن دارد، طبیعی است که استاندارد انتظارش بالاتر برود. این فشار البته بخشی از شغل سرمربی است و خطیبی هم باید آن را مدیریت کند.
 
خطیبی تنها نیست
جالب اینکه اعتراض به سرمربی در همین ابتدای لیگ بیست‌وششم فقط مختص شیراز نبوده است. پیش از خطیبی، مجتبی حسینی سرمربی نساجی هم در هفته چهارم با شعار «حیا کن، رها کن» روبه‌رو شد. این شعار‌ها نخستین نمونه جدی اعتراض مستقیم به یک سرمربی در فصل جاری بود.
در هفته پنجم نیز عبدالله ویسی سرمربی ذوب‌آهن با شعار‌های هواداران علیه خود و جلال علی‌محمدی روبه‌رو شد و پس از مسابقه نسبت به این اتفاق واکنش نشان داد.
دست‌کم سه سرمربی یعنی مجتبی حسینی، عبدالله ویسی و رسول خطیبی با اعتراض مستقیم بخشی از سکو‌ها مواجه شده‌اند. این تعداد برای پنج هفته ابتدایی لیگ قابل توجه است و نشان می‌دهد آستانه تحمل هواداران در شروع فصل پایین آمده است.
فجر، اما هنوز فرصت دارد. خطیبی با تیمش در جمع بالانشینان قرار دارد و شکست هم نخورده است. حالا باید دید آیا فجر می‌تواند با کسب چند پیروزی متوالی دوباره رابطه خود با سکو‌ها را ترمیم کند یا اعتراض‌های ورزشگاه پارس به یکی از حاشیه‌های ثابت فصل تبدیل خواهد شد.