حلقه مفقوده گازسوز شدن خودروها

بررسی اطلاعات و آمار منتشر شده درباره روند گازسوز کردن خودروها و احداث جایگاه های CNG در کشور، نشان از عدم تحرک لازم برای موفقیت این اولویت های مهم ملی دارد.
کد خبر: ۱۵۴۸۳۵

به گزارش خبرنگار ما، پس از تجربه موفق ایتالیا در سال 1980 میلادی برای استفاده از گاز طبیعی فشرده (CNG) به عنوان سوخت خودرو، دیگر کشورهای جهان و از جمله ایران بسرعت از این تجربه ، الگوبرداری کردند. هم اکنون 5 میلیون خودرو در جهان گازسوزند و بیش از 9 هزار جایگاه سوختگیری گاز در سراسر جهان نیز احداث شده است. در ایران ، روند گازسوز کردن خودروها از سال 1356 با احداث 2 جایگاه و گازسوز کردن 1200 دستگاه خودرو آغاز شد، اما تا سال 1366 که تجربه کوچکی در شهر مشهد اجرا شد، مسکوت ماند. 13سال بعد در سال 1379، سازمان بهینه سازی مصرف سوخت کشور تاسیس و سال 81، فاز اول احداث جایگاه های CNG طراحی شد. این فاز، اجرای 180 جایگاه در 15 شهر ایران را پیش بینی کرده بود. هم اکنون فاز دوم این طرح نیز برای احداث 510 ایستگاه در حال اجراست.
آخرین مصوبه دولت درباره گازسوز کردن خودروها یا احداث جایگاه های CNG به 15 فروردین 85 بازمی گردد، آنجا که دولت سرانجام سهم هر دستگاه یا بخش خصوصی را در احداث جایگاه های CNG روشن و ابلاغ کرد. بر این اساس ، دولت می بایست 550 جایگاه ، بخش خصوصی 292 جایگاه و شرکت ملی پالایش و پخش مواد نفتی ایران 344جایگاه CNG بسازند. با این حال ، نگاهی به روند طی شده و اقدامات صورت گرفته ، نشان می دهد که روند جایگزینی گاز به جای بنزین در خودروها در تمام حلقه ها از احداث جایگاه تا گازسوز کردن خودروها، با کندی و موانع متعددی روبه روست.
حتی این احتمال وجود دارد که تامین گاز مورد نیاز خودروها نیز به دلیل پیش بینی غیرشفاف منبع تولید و تامین در آینده نزدیک با چالش مواجه شود. هم اکنون روند طی شده به گونه ای است که تناسب لازم میان اجزای مختلف طرح جایگزینی گاز به جای بنزین به هم خورده است ؛ به طوری که تعداد خودروهای دوگانه سوز شده افزایش یافته ، حال آن که تعداد جایگاه های CNG و امکانات تامین و توزیع گاز به همان نسبت افزایش نیافته است و شهروندانی که بنزینشان سهمیه بندی شده است ، با صف های طولانی و کیلومتری جلوی پمپ های گاز مواجه هستند. دکتر شاهین عباسی ، کارشناس بهینه سازی مصرف سوخت در تایید این قضاوت به خبرنگار ما می گوید: تا تاریخ 8 آبان 86 و براساس آماری که خود سازمان بهینه سازی مصرف سوخت ارائه کرده است ، 415 هزار و 63 دستگاه خودرو در کشور دوگانه سوز شده اند، حال آن که برای این تعداد خودرو، تنها 226 جایگاه در کشور به بهره برداری رسیده و 362 جایگاه دیگر نیز در حال بهره برداری است.
یک عمل ساده ریاضی نشان می دهد که هر جایگاه باید به 1836 خودرو سرویس بدهد. می بینید که توازن چقدر در میان حلقه های مختلف طرح جایگزینی گاز با بنزین به هم خورده است. وی افزود: اگر فرض کنیم تنها یک چهارم از این خودروها یعنی 450 خودرو، روزانه برای گاز زدن به جایگاه ها مراجعه کنند و طول هر خودرو را هم 4 متر در نظر بگیریم ، می شود 1800 متر، یعنی هر جایگاه دست کم روزانه با صف 1.8 کیلومتری روبه روست که این محاسبه با آنچه روزانه در برابر جایگاه های گاز مشاهده می کنیم ، تعارض چندانی ندارد.
وی اظهار کرد: با این که در جدول رتبه ای که تا سپتامبر 2007 درباره تعداد جایگاه ها و خودروهای گازسوز دنیا تهیه شده ، ایران مقام پنجم را در اختیار داد و ظاهرا بد نیست ، اما اگر بدانیم پاکستان در رده دوم این جدول ، یک میلیون و 550 هزار خودروی گازسوز و 1606 جایگاه CNG دارد، باید انگشت افسوس به دهان بگیریم.
چرا که ما با این همه منابع و انرژی و فناوری تنها 415 هزار خودرو و 226 جایگاه تازه پس از گذشت 30 سال از آغاز طرح در کارنامه خود داریم.

چرا این گونه؛

حال پرسش اینجاست که این همه کندی در احداث جایگاه های عرضه گاز خودروها و عدم توازن در سایر اجزای طرح جایگزینی سوخت خودروها برای چیست؛ مگر دولت حمایت خود را به طور تمام و کمال انجام داده است؛ چه موانعی بر سر راه طرح وجود دارد؛
به نظر می رسد حلقه مفقوده این زنجیره ، ضعف مدیریت و نا هماهنگی در صدور مجوز و احداث جایگاه های عرضه گاز باشد. دکتر عباس الله داد، کارشناس بهینه سازی مصرف سوخت در این باره به خبرنگار ما می گوید: بزرگ ترین مشکلی که بر سر راه کل طرح جایگزینی سوخت خودروها وجود دارد، بی مدیریتی و ناهماهنگی است ؛ به طوری که نهادها و سازمان هایی که باید با همکاری هم کلیت طرح را شکل دهند، درست کار نمی کنند.
وی تصریح کرد: در واقع ما دچار نوعی تنبلی همراه با رکود شده ایم . چون تصمیمات مقطعی است و حمایت ها پایدار صورت نمی گیرد، بخشی از طرح بدون در نظر گرفتن دیگر بخش ها، رشد می کند و در نتیجه نه تنها کلیت طرح سامان نمی یابد بلکه کسانی که از طرح استفاده می کنند، با مشکل مواجه می شوند.
وی افزود: نمونه بارز این قضاوت ، عدم تناسب میان خودروی گازسوز و جایگاه است. الان دولت بشدت روی گازسوز شدن خودروها تمرکز کرده ، اما به همان اندازه به رفع موانع احداث جایگاه CNG بی توجهی می کند و این جایگاه ها دچار رکود شده اند. وی توضیح داد: هم اکنون احداث یک جایگاه CNG با موانع بوروکراتیک و مالی متعددی روبه روست و برای بخش خصوصی صرف نمی کند که وارد این پروسه شود. به طور دقیق تر، برای احداث جایگاه از سوی بخش دولتی ، 10 مرحله اداری و برای بخش خصوصی 18 مرحله اداری وجود دارد. شرایط نیز به گونه ای است که روند احداث جایگاه را زمانبر می کند.
استعلام های مختلف ، ویژگی های زمین ، تامین انشعابات ، سرمایه گذاری زیاد و گازبهای بالا از جمله این موانع است. وی اظهار کرد: جالب آنجاست که دولت هیچ گونه حمایت مالی یا اداری از احداث کنندگان جایگاه CNG نمی کند و تنها حمایت اعطای تجهیزات رایگان جایگاه به متقاضی آن هم تحت شرایطی است. تازه همین تجهیزات نیز هزینه هایی چون آموزش ، حمل ، نصب ، بیمه ، بهره برداری ، سرویس و تعمیرات دارد که به عهده متقاضی است.
وی تصریح کرد: بعلاوه متقاضی هزینه هایی چون زمین با کاربری تجاری ، انشعابات آب ، برق ، گاز، تلفن ، تاسیسات زیربنایی ، گازبها، بیمه و نگهداری و سرویس را نیز باید متحمل شود که برای جبران اینها، دولت حتی وام هم نمی دهد و مثلا حاضر نمی شود گاز را برای مدتی رایگان به این جایگاه ها بفروشد یا تسهیلاتی برای انشعابات یا رویه های اداری ایجاد کند.
وی گفت: بیشتر نیاز به جایگاه های CNG در جاده ها و نقاط دورافتاده است که با مشکلاتی چون امنیت و شرایط جوی مواجهند. به طور طبیعی باید برای جبران هزینه کار یا سرمایه گذاری در این نقاط تسهیلاتی قائل شد که دولت به رغم تبلیغات و فراخوان ها حاضر به برقراری آن نیست.
وی خاطرنشان کرد: جالب است بدانید دولت تا اوایل سال 85، حتی همین تجهیزات جایگاه را هم رایگان و بلاعوض نمی داد و برای آن ، وام 12 ساله بدون کارمزد پرداخت می کرد، اما از سال 85، این کار به عنوان تنها تسهیلات برقرار شده است .این کارشناس بهینه سازی مصرف سوخت افزود: لذا تا زمانی که این شرایط پابرجاست ، نمی توان به فرآیند گازسوز کردن خودروها و موفقیت آن ، امیدوار بود. چون خودرو، پمپ و گاز باید به تناسب هم تامین شود و این تناسب الان وجود ندارد. 3 روز پیش ، وزیر نفت در دستوری مقرر کرد شرکت ملی گاز ایران مجری ساخت و بهره برداری از جایگاه های گاز طبیعی فشرده باشد و این مسوولیت از سازمان بهینه سازی مصرف سوخت گرفته شد. به نظر می رسد این تصمیم در جهت سرعت بخشی به پروژه گازسوز کردن خودروها و احداث جایگاه های CNG مرتبط با آن گرفته شده باشد.
حمدالله محمدنژاد، رئیس هیات مدیره سازمان بهینه سازی مصرف سوخت کشور در این باره به خبرنگار ما می گوید: این تصمیم برای کوتاه کردن پروسه انجام کار صورت گرفته است ، چرا که شرکت ملی گاز ایران که تامین کننده نهایی گاز است ، سریع تر و بهتر می تواند روند استانداردسازی ، جایگاه سازی ، ایمن سازی و کنترل و نظارت را انجام دهد. همان گونه که امکانات لازم را برای گازرسانی خانگی و صنعتی دارد، براحتی می تواند به گازرسانی خودرویی نیز تسری یابد.
وی افزود: قبلا ما باید خود را با شرکت ملی گاز ایران هماهنگ می کردیم و تازه وقتی یک جایگاه احداث می شود، دوستان باید آن را تست می کردند که مجموع این فرآیندها زمان بر بود، اما اکنون که کار یک کاسه شده ، سرعت احداث جایگاه ها نیز قاعدتا باید افزایش یابد.
وی با اشاره به این که روش های احداث جایگاه بر اثر این انتقال تغییر نمی کند، اظهار کرد: فقط کار به مرجع تخصصی تری سپرده شده و فعالیت بهینه سازی مصرف سوخت به امور بهینه سازی ساختمان و صنعت و دیگر وظایف قبلی محدود خواهد شد.
newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها