«۹:۴۰»؛ از یک تجربه واقعی تا شکل‌گیری یک درام انسانی

به گزارش جام جم آنلاین، امیرعباس ربیعی در گفت‌وگو با روابط عمومی سیمافیلم درباره جزئیات این اپیزود اظهار کرد: «۹:۴۰» روایتگر همراهی یک خانواده ایرانی با یک خانواده عراقی در روزهای ابتدایی جنگ است؛ دو خانواده‌ای که در دل یک موقعیت بحرانی و ناخواسته، در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند و همین هم‌مسیر شدن، آن‌ها را به درک عمیق‌تری از یکدیگر و اشتراکات انسانی‌شان می‌رساند.

وی با اشاره به دلیل انتخاب نام این اپیزود افزود: عنوان «۹:۴۰» به شهادت رهبری و زمان آغاز جنگ اشاره دارد؛ لحظه‌ای که در روایت داستانی نیز به‌عنوان نقطه عطف در نظر گرفته شده و تأثیر مستقیمی بر سرنوشت شخصیت‌ها دارد. این زمان، نه‌تنها یک نشانه تاریخی، بلکه یک عنصر دراماتیک مهم در پیشبرد قصه محسوب می‌شود.

این کارگردان درباره ریشه‌های شکل‌گیری ایده این اثر توضیح داد: جرقه اولیه این داستان از یک تجربه کاملاً واقعی در زندگی شخصی‌ام شکل گرفت. در ساعات ابتدایی آغاز جنگ، قصد داشتم از طریق فرودگاه به بغداد سفر کنم، اما با شروع درگیری‌ها، پرواز لغو شد. حضور مسافران عراقی، فضای بلاتکلیفی و شرایط خاص آن لحظات، تأثیر عمیقی روی من گذاشت و همانجا ایده اولیه این روایت در ذهنم شکل گرفت؛ هرچند در ادامه، قصه با بهره‌گیری از تخیل و پرداخت دراماتیک گسترش پیدا کرد.

ربیعی در ادامه با اشاره به انگیزه خود برای ورود به این پروژه در شرایط جنگی گفت: با آغاز جنگ، جمعی از فیلم‌سازان گرد هم آمدیم تا بتوانیم در حوزه تخصصی خود، یعنی روایت و تصویر، نقش‌آفرینی کنیم. احساس می‌کردیم در شرایطی که کشور درگیر یک بحران جدی است، نباید صرفاً نظاره‌گر باشیم و لازم است در «جنگ روایت‌ها» نیز کنش فعال داشته باشیم.

وی افزود: در چنین شرایطی، اگرچه بسیاری از برنامه‌های عادی زندگی و کاری تحت تأثیر قرار می‌گیرد، اما در مقابل، نوعی احساس مسئولیت جمعی شکل می‌گیرد که افراد را به سمت کنشگری سوق می‌دهد. برای ما نیز سینما و تلویزیون، ابزاری بود برای حضور در این میدان و تلاش کردیم با تولید این اثر، سهمی هرچند کوچک در این مسیر داشته باشیم.

این کارگردان با اشاره به روند شکل‌گیری و تولید این اپیزود گفت: پس از فراهم شدن بستر همکاری با مجموعه سیمافیلم و حمایت تهیه‌کنندگان، روند تولید با سرعت بالایی پیش رفت. شرایط خاص جنگی، محدودیت‌ها و حتی خطرات موجود، باعث نشد که انگیزه گروه کاهش پیدا کند؛ بلکه برعکس، نوعی همدلی و همراهی میان عوامل شکل گرفت که در پروژه‌های معمول کمتر شاهد آن هستیم.

ربیعی ادامه داد: یکی از نکات قابل توجه این تجربه، حضور هنرمندانی بود که بدون در نظر گرفتن منافع شخصی و صرفاً از سر دغدغه و احساس مسئولیت در پروژه مشارکت داشتند. این روحیه جهادی و همدلانه، فضای متفاوتی را در تولید رقم زد و به نظرم یکی از ارزشمندترین دستاوردهای این کار محسوب می‌شود.

وی درباره کارکرد این اثر در فضای رسانه‌ای کشور نیز گفت: هدف ما این بود که این آثار در کوتاه‌ترین زمان ممکن تولید و به دست مخاطبان برسد تا بتواند در حوزه روایت، تأثیرگذار باشد و حال و هوای عمومی جامعه را تا حدی بهبود ببخشد. روایت‌های انسانی از دل بحران، می‌تواند به ایجاد همدلی و درک متقابل کمک کند.

این کارگردان در پایان با تأکید بر اهمیت تداوم این نگاه اظهار کرد: به نظرم این تجربه نباید محدود به شرایط جنگی بماند. اگر بتوانیم این روحیه همدلی، اعتماد و کنار گذاشتن منافع فردی را در ادامه مسیر نیز حفظ کنیم، قطعاً شاهد شکل‌گیری جریان‌های جدی‌تر و اثرگذارتر در تولید آثار هنری خواهیم بود؛ جریانی که بر پایه دغدغه‌مندی و مسئولیت اجتماعی شکل می‌گیرد.