درمان دردهای ساده
جام جم: محمد رحمانیان هنرمند باسلیقه ای است ، این حسن سلیقه را می توان در نامی که برای مجموعه تلویزیونی اش انتخاب کرده است دید ؛ «توی گوش سالمم زمزمه کن».
می گویند نام یک اثر چه سینمایی ، چه تلویزیونی و حتی نوشتاری تاثیر مستقیم و مهمی بر مخاطب می گذارد و باعث تشویق او برای دیدن ، خواندن و پیگیری یک اثر می شود. «توی گوش سالمم زمزمه کن» هم زیباست و هم سوال برانگیز. هر کس این نام را بشنود ، کنجکاو می شود که حتی برای یک بار هم که شده با صبر و حوصله بنشیند و این برنامه را ببیند تا پی ببرد که سازنده این اثر چرا این نام را انتخاب کرده است . رحمانیان کارگردان هوشمندی هم هست ، او می داند که گفتن حرفهای ساده ، روش خاص خود را دارد. آدمها عادت دارند مسائل ساده را نبینند و همیشه به دنبال مسائل بزرگ و پیچیده باشند ، غافل از این که همین نادیده گرفتن «ساده هاست» که به مرور کار را دشوار می کند و رحمانیان با هوشمندی دریافته است که به آرامی باید شروع به گفتن کند ، بیان مسائلی که مردم از کنار آن به سادگی عبور می کنند ، مهم است . کارگردان مطرح تئاتر که تاکنون آثار مهمی را بر روی صحنه برده است وقتی به تلویزیون آمد راه و روش دیگری را برگزید. تلویزیون یک رسانه عمومی است که طیف گسترده ای از مردم را در بر می گیرد، پس رحمانیان می داند که باید به گونه ای حرف بزند که همه سخن او را دریابند و از آن تاثیر بگیرند. تلویزیون تئاتر نیست که انتخابی باشد، تلویزیون سرزده به همه خانه ها می آید ، پس سازندگان باید آنقدر حساسیت داشته باشند که ارزان فروشی نکنند و به مخاطب احترام بگذارند ، پس می توان یک صفت دیگر هم به رحمانیان داد ، او به مخاطب ، متعلق به هر طیفی که باشد احترام می گذارد. سال گذشته رحمانیان مجموعه «نیمکت» را برای شبکه یک ساخت ، این مجموعه در ابتدا ناآشنا به نظر می رسید. یک نام غیرمتعارف که بازیگران چندان معروفی هم نداشت اما «نیمکت» خیلی زود ، مشتریان زیادی را به خود جلب کرد ، آنانی که چند قسمت از این مجموعه را دیده بودند به دوستان و آشنایان خود تماشای آن را توصیه می کردند. این چنین بود که «نیمکت» به یک اثر پرمخاطب تبدیل شد و از همه جالب تر این که منتقدین و آنهایی که درباره آثار تلویزیونی سختگیرتر هستند ، هم این مجموعه را پسندیدند. موفقیت «نیمکت» باعث شد تا رحمانیان با اعتماد به نفس بیشتری ساخت مجموعه «توی گوش سالمم زمزمه کن» را شروع کند ، این کارگردان باتجربه نیمکت به این نکته رسید که مردم مثل همیشه از نوآوری ها استقبال می کنند ، مردم ساده انگار نیستند و اصلا درست نیست بگوییم چون برای مخاطب وسیع برنامه می سازیم پس باید هم در ساختار و هم در موضوع به سراغ مسائل پیش پاافتاده برویم. برخی می گویند «توی گوش سالمم زمزمه کن» شبیه تئاتر است . بیشتر در یک لوکیشن اتفاق می افتد و چند بازیگر نقشهای مختلف را اجرا می کنند اما واقعیت این است که این مجموعه ، تئاتر نیست بلکه از استانداردهای تلویزیونی برخوردار است . در کل دنیا مجموعه های تلویزیونی در استودیو ضبط می شوند و معمولا از لوکیشن های واقعی استفاده نمی کنند ، در این گونه آثار ، طراحی صحنه حرف اول را می زند و رحمانیان در دو کار تلویزیونی خود نشان داده است به این اصل تلویزیون واقف است . مردم گاهی آنقدر سختگیر می شوند که نمی دانند مسائل ساده و پیش پاافتاده را چگونه باید حل کنند و رحمانیان در نیمکت و توی گوش سالمم زمزمه کن به حل و فصل مسائل پرداخت ، او در ساختار کار خود نه از شعار استفاده می کند و نه به ورطه نصیحت می افتد ، او فقط مسائل را به بیننده نشان می دهد تا او آن را «ببیند» چون سالها کار و تجربه به رحمانیان ثابت کرده است که اگر هر چیزی درست «دیده» شود ، راحت هم حل می شود. در این «دیده» شدن گاهی رحمانیان از تمهید «غلو کردن» استفاده می کند ، مساله را بزرگ می کند تا دیده شود و به خاطر هم سپرده شود و در این «دیده شدن» بازیگران نقش بسزایی دارند چون آنها به گونه ای بازی می کنند که برای مدتی طولانی در خاطره ها می مانند و به سرعت فراموش نمی شوند. رحمانیان کارگردان تئاتر است و خوب می داند که در دنیا برای رفع بسیاری از بیماری ها و آسیب ها از «تئاتردرمانی» استفاده می کنند ، این کارگردان نیک می داند که مردم ما با تئاتر فاصله گرفته اند پس این هنر را با تغییراتی تلویزیونی کرده است تا به این وسیله به درمان دردهای ساده بپردازد.
طاهره آشیانی
گفت و گو
